Οι στρογγυλοί κάτοικοι του Στρογγυλού βασιλείου

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρινό βασίλειο υπήρχε ένα τραπέζι που ήταν πάντα γεμάτο με σοκολατένιες τούρτες. Τίποτα άλλο δεν υπήρχε πάνω του πέρα από πεντανόστιμες, λαχταριστές σοκολατένιες τούρτες. Αυτό το τραπέζι βρίσκονταν στο κέντρο αυτού του βασιλείου για να μπορεί να τρώει τούρτα όποιος κάτοικος του βασιλείου πεινούσε. Το βασίλειο αυτό το ονόμαζαν στρογγυλό βασίλειο γιατί... όλοι οι κάτοικοί του ήταν... στρογγυλοί. Σε αυτό το παράξενο βασίλειο κανένας δε μπορούσε να φάει τίποτα άλλο πέρα από αυτό που είχε πάνω του το τραπέζι και κατά συνέπεια όλοι έτρωγαν τούρτα, όση τούρτα ήθελαν. Έτσι όλοι τους ήταν πολύ, πολύ, πολύ στρογγυλοί.

Κάποια μέρα στο βασίλειο αυτό ήρθε από τη θάλασσα ένας τρομερός εχθρός. Σε λίγες μέρες ο εχθρός είχε περικυκλώσει το βασίλειο και ήταν έτοιμος να επιτεθεί. Όλοι στο βασίλειο ήταν πολύ στεναχωρημένοι γιατί όλοι τους ήταν τόσο στρογγυλοί που κανένας τους δε μπορούσε να τρέξει ή να φορέσει τη στολή του ιππότη για να πολεμήσει. Όλοι αποφάσισαν ότι ήταν η κατάλληλη στιγμή για να ρωτήσουν το σοφό γέροντα του βασιλείου τί έπρεπε να κάνουν.

Ο σοφός γέροντας του στρογγυλού βασιλείου ναι μεν ήταν σοφός, αλλά δεν ήξερε να δίνει συμβουλές. Απ την άλλη, μπορεί να μην ήξερε να δίνει συμβουλές αλλά ήξερε να λύνει προβλήματα. Ακόμα, όμως και όταν έλυνε τα προβλήματα αυτό δεν σήμαινε ότι όλοι ήταν ευτυχισμένοι γιατί πολύ απλά συνήθως όταν σου λύνεται ένα πρόβλημα βρίσκεις περισσότερα προβλήματα που θέλουν να πάψουν να είναι πρόβλημα.

Ο σοφός γέροντας συνήθως μιλούσε έτσι όταν του ζητούσαν να μιλήσει. Μπερδεμένα όπως και εγώ. Αν κατάλαβες τι είπα τότε ίσως θα ήσουν πολύ χρήσιμος στους στρογγυλούς ανθρώπους του βασιλείου, οι οποίοι μόλις γύρισαν από το σοφό γέροντα κάθισαν στο πηγάδι της πλατείας και άρχισαν όλοι να αναστενάζουν επειδή δεν είχαν καταλάβει τίποτα απ’ ότι τους είπε να κάνουν. Από όσα άκουσαν για το μόνο που ήταν σίγουροι ήταν ότι ό,τι και να έκαναν θα έχαναν τον πόλεμο και ο εχθρός θα έμπαινε μέσα στο κάστρο. Όλοι τους ήταν πολύ στεναχωρημένοι, αλλά κυρίως ο Στρονγκ.

Ο Στρονγκ ήταν πολύ, πολύ, πολύ χοντρός όπως και οι άλλοι κάτοικοι του βασιλείου. Επίσης ήταν πολύ, πολύ, πολύ, πολύ γενναίος. Ήταν ακόμα ο δυνατότερος απ όλους, ο πιο ψηλός και πολύ, πολύ, πολύ όμορφος. Μάλιστα ο Στρονγκ ήταν ο αγαπημένος των γυναικών στο βασίλειο. Όλα τα κορίτσια ήθελαν να τον παντρευτούν, όχι μόνο επειδή ήταν πολύ όμορφος και γενναίος, αλλά κυρίως γιατί είχε ένα πολύ καλό χαρακτήρα και μια καρδιά γεμάτη όμορφα συναισθήματα. Ο Στρονγκ στεναχωρήθηκε πολύ όταν άκουσε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσουν τον εχθρό γιατί ήταν αποφασισμένος ότι θα πολεμούσε και θα τον νικούσε.

Το βράδυ ένας τρομερός ήχος τάραξε την ήσυχη και γαλήνια νύχτα στο στρογγυλό βασίλειο. Είχε συμβεί αυτό που όλοι φοβόντουσαν. Οι εχθροί είχαν καταφέρει να σπάσουν την κεντρική πόρτα του βασιλείου και να μπουν μέσα. Το πρώτο πράγμα που είδαν μπροστά τους οι εισβολείς ήταν το μεγάλο τραπέζι με τις λαχταριστές τούρτες. Όλοι τους όρμησαν στο τραπέζι και άρχισαν να τρώνε τούρτα. Έφαγαν τόσο πολύ τούρτα που κανένας τους δε μπορούσε να κάνει ούτε ένα βήμα. Το στομάχι τους πονούσε και οι περισσότεροι ζαλίζονταν. Οι στρογγυλοί άνθρωποι του βασιλείου τους έβγαλαν έξω από το κάστρο τους και έκλεισαν πάλι την πόρτα.

<<Τώρα που έφαγαν τόσο πολύ τούρτα θα γίνουν  στρογγυλοί όπως εμείς και δε θα μπορούν ούτε να φορέσουν τη στολή του ιππότη, ούτε να τρέξουν και να μας πολεμήσουν>> ακούστηκε να λέει μια φωνή. Όλοι συμφώνησαν και έπαψαν να είναι λυπημένοι. <<Αν είναι όπως εμείς δε θα μπορούν να μας κάνουν τίποτα>> ακούστηκε να λέει ένας άλλος, <<όπως δε μπορούμε να τους κάνουμε και εμείς τίποτα.>>. Όλοι συμφώνησαν ότι για να παραμείνουν στρογγυλοί όπως και αυτοί έπρεπε να τους δίνουν κάθε μέρα να τρώνε τούρτα. Έτσι την επόμενη μέρα γέμισαν τους καταπέλτες με τούρτες και άρχισαν να τις πετάνε έξω από το κάστρο για να τις τρώνε οι εχθροί και να μη μπορούν να τρέξουν πιο γρήγορα από αυτούς. Αυτό συνεχίστηκε για πολλές, πολλές μέρες...

Ψηλά σε έναν πύργο του κάστρου υπήρχε ένα παρατηρητήριο, το οποίο χρησίμευε σε καιρό πολιορκίας, όπως τώρα, για να παρακολουθούν τους εχθρούς, αλλά... ήταν τόσο ψηλά που κανένας δεν ήθελε να ανέβει. Εκείνη τη μέρα, όμως, ύστερα από πρόταση του σοφού γέροντα, ο Στρονγκ ανέβηκε στο παρατηρητήριο για να παρατηρήσει τους εχθρούς... Αυτό που είδε τον έκανε να χάσει από τα χέρια του το κομμάτι τούρτας που κρατούσε. Όλη η γύρω περιοχή είχε γεμίσει με τούρτα. Τα δέντρα, τα λουλούδια, τα βράχια, όλα είχαν στολιστεί με την τούρτα που πετούσαν οι καταπέλτες ασταμάτητα. Το χειρότερο, όμως ήταν ότι ο εχθρός κατά πάσα πιθανότητα δεν είχε αγγίξει ούτε ένα μικρού κομματάκι από αυτή την τεράστια γλυκιά μάζα διότι, όπως είδε ο Στρονγκ κανένας τους δεν ήταν στρογγυλός, αλλά όλοι φορούσαν στολές ιππότη και όλοι τους ήταν έτοιμοι για να τρέξουν και να τους επιτεθούν.

Όταν τους είπε ο Στρονγκ αυτά που είδε όλοι έπεσαν σε μεγάλη θλίψη. Έκλαιγαν και χτυπούσαν το κεφάλι τους. <<Τώρα που δε μας μοιάζουν θα μας καταστρέψουν>> έλεγαν και ξαναέλεγαν. <<Τώρα που δε τρώνε όπως εμείς θα τρέχουν πιο γρήγορα από εμάς>>. Ακούστηκε μια άλλη φωνή. <<Έπρεπε να γίνουν σαν και εμάς για να μην μπορούν να μας πολεμήσουν>> είπε ο Στρονγκ. <<ΚΑΙ ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΜΗΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΕΣΕΙΣ ΣΑΝ ΑΥΤΟΥΣ;>> ακούστηκε από ψηλά να λέει ο σοφός γέροντας. Όλοι γύρισαν το κεφάλι τους προς τα πάνω και τον είδαν να στέκεται και να τους βλέπει από το παράθυρο του πύργου του. Κοίταξε για λίγο τα σύννεφα και μετά έφυγε από το παράθυρο τραβώντας με δύναμη τις βαριές μαύρες κουρτίνες.

Κανένας δε μπορούσε να αμφισβητήσει τα λόγια του γέρου σοφού και έτσι όλοι άρχισαν να σκέφτονται πώς θα μπορούσαν να τα εφαρμόσουν. Στο τέλος όλοι κατέληξαν στο ότι έπρεπε να ρωτήσουν τον ίδιο τον εχθρό τι κάνει και μπορεί και φοράει τη στολή του ιππότη και τρέχει για να πολεμήσει. Η αλήθεια είναι ότι οι εχθροί ξαφνιάστηκαν πάρα πολύ όταν είδαν τους στρογγυλούς ανθρώπους να τους πλησιάζουν. <<Τί θέλετε από εμάς;>> τους ρώτησαν. <<Θέλουμε να μας μάθετε πως να γίνουμε σαν εσάς>>.

Οι εχθροί παραξενεύτηκαν από τα λόγια των στρογγυλών ανθρώπων και συμφώνησαν να τους βοηθήσουν αρκεί να τους χάριζαν το μισό τους χρυσάφι. Οι στρογγυλοί άνθρωποι δέχτηκαν γιατί σκέφτηκαν ότι διαφορετικά θα το έχαναν ολόκληρο. Έτσι την επόμενη μέρα μια αποστολή από τους εχθρούς μπήκε στο κάστρο του στρογγυλού βασιλείου με στόχο να κάνουν τις ιπποτικές στολές να χωράνε στους στρογγυλούς ανθρώπους και τους στρογγυλούς ανθρώπους να μπορούν να τρέχουν και να πολεμούν. Η αποστολή εξέτασε εξονυχιστικά όλο το βασίλειο και κατέληξε στο ότι το πρώτο πράγμα που έπρεπε να αλλάξει, και ίσως και το μόνο, ήταν το μεγάλο τραπέζι με τις τούρτες. Οι εχθροί μετά από πολύ μελέτη άρχισαν να αφαιρούν πιάτα με λαχταριστή τούρτα και να τα αντικαθιστούν με κάθε λογής φαγητό. Πλέον το τραπέζι δεν είχε μόνο τούρτα, αλλά ένα σορό λιχουδιές. Ήταν γεμάτο με σταφύλια, τυρί, σούπες, ψωμί, κρασί, σαλάτες κάθε λογής, με φρούτα και λαχανικά, με κρέας, ψάρια, αυγά. Οι εχθροί είχαν φέρει στο τραπέζι ακόμα και του πουλιού το γάλα και οι στρογγυλοί άνθρωποι είχαν μείνει όλοι με το στόμα ανοιχτό, γιατί πρώτη φορά στη ζωή τους έβλεπαν τόσο μεγάλη ποικιλία από πεντανόστιμα φαγητά.

Στην αρχή οι στρογγυλοί άνθρωποι ήταν πάρα, πάρα πολύ επιφυλακτικοί με τις πράξεις των εχθρών, γιατί πίστευαν ότι μοναδικό τους στόχο είχαν να τους κάνουν να γίνουν ακόμα πιο στρογγυλοί, ώστε να μη μπορούν να τους πολεμήσουν. Όλοι πίστευαν ότι οι εχθροί γέμιζαν το τραπέζι με πολλά και διαφορετικά φαγητά μόνο και μόνο για να κάνουν το στρογγυλό βασίλειο ακόμα πιο στρογγυλό. Παρά την αντίδρασή τους, όμως οι στρογγυλοί άνθρωποι δεν μπορούσαν να αντισταθούν και δοκίμαζαν από όλα τα καλούδια που είχε πάνω του το τραπέζι ή μάλλον σχεδόν όλοι. Ο μόνος  που δε δοκίμαζε τίποτα άλλο πέρα από το πιάτο με το συνηθισμένο κομμάτι λαχταριστής τούρτας ήταν ο Στρονγκ, ο οποίος δε μπορούσε με τίποτα να εμπιστευτεί τους εχθρούς. Άλλωστε ποτέ δε τους συμπάθησε.

Οι μέρες περνούσαν και οι στρογγυλοί άνθρωποι σιγά, σιγά έπαψαν να είναι στρογγυλοί. Σιγά, σιγά έβλεπαν ότι η στολή του ιππότη τους έκανε, δεν ήταν πλέον στενή και εκτός από αυτό πλέον μπορούσαν να τρέξουν και να πολεμήσουν. Έτσι ήρθε κάποια μέρα που όλοι οι κάτοικοι του στρογγυλού βασιλείου μπόρεσαν και φόρεσαν τη στολή του ιππότη, ή μάλλον σχεδόν όλοι. Ο Στρονγκ δε μπορούσε ακόμα να βάλλει τη στολή του ιππότη γιατί, ήταν αποφασισμένος να μη φάει τίποτα άλλο στη ζωή του πέρα από τη τούρτα που έτρωγε από μικρό παιδί. Ωστόσο, όμως αν και δε μπορούσε να βάλλει στη στολή του ιππότη, οι κοπέλες του βασιλείου συνέχιζαν να τον θεωρούν τον πιο όμορφο κάτοικο του βασιλείου γιατί όπως δεν άλλαξε το κομμάτι τούρτας που έτρωγε κάθε μέρα έτσι δεν άλλαξε και η καρδιά του, η οποία ήταν γεμάτη με πανέμορφα συναισθήματα. Έτσι ο Στρονγκ παντρεύτηκε την πιο όμορφη κοπέλα του βασιλείου και έφτιαξε ένα ζαχαροπλαστείο το οποίο φημίζονταν για τη λαχταριστή τούρτα του. Ο Στρονγκ έζησε ευτυχισμένος με τη γυναίκα του και έκανε πολλά, πολλά παιδάκια.

Οι κάτοικοι του στρογγυλού βασιλείου τήρησαν την υπόσχεσή τους και έδωσαν το μισό βασίλειο στους εχθρούς τους. Τράβηξαν μία γραμμή που χώριζε το βασίλειο στη μέση. Η γραμμή αυτή, όμως περνούσε κάτω από το μεγάλο τραπέζι και έτσι όλοι είχαν πρόσβαση σε αυτό αφού δεν ανήκε σε κανέναν. Κάθε μεσημέρι όλοι οι στρογγυλοί κάτοικοι και όλοι οι εχθροί μαζεύονταν γύρω από το τραπέζι και έτρωγαν μαζί. Όλοι περνούσαν πολύ καλά μέχρι που ερχόταν η ώρα να χωρίσουν. Έμοιαζαν όλοι τους τόσο πολύ μεταξύ τους που ήταν πολύ δύσκολο να θυμηθούν από πια μεριά έπρεπε να πάνε. Σιγά, σιγά, λοιπόν ξέχασαν τη γραμμή που υπήρχε κάτω από το τραπέζι και έζησαν όλοι μαζί ευτυχισμένοι και εμείς ακόμα πιο πολύ.

Από το blog Ζήσε σε ένα παραμύθι: http://adamhbl.wordpress.com/

αφιερωμένο στη Diorina

και στην αδερφή μου που .... ξέρει αυτή...