Μια φορά κι έναν καιρό στα πολύ παλιά τα χρόνια ζούσε ένα όμορφο παλικάρι που το έλεγαν Ντορέν. Η ατέρμονη κίνηση γύρω από τον εαυτό του, προστάζει να ακολουθήσουμε την τέλεια ακινησία του, καθώς τον οδηγεί σε βήματα που ο ίδιος χαράζει. Ας σταματήσουμε για λίγο να στρεφόμαστε γύρω από τον εαυτό μας και ας στραφούμε ακίνητοι απέναντί του, θαυμάζοντας το ψέμα της ομορφιά του. Πού ξεκινά και πού τελειώνει άραγε το δικό μας όνειρο, καλά σφηνωμένο στην ψευδαίσθηση της μοναδικότητάς του; Είναι κλέφτης όποιος ονειρεύεται;......... Ας θεωρήσουμε ότι δεν είναι κλεμμένο το όνειρο..... τότε τί είναι το όμοιό του; ..........
