Η πεταλουδίτσα η Φαιδρίτσα

Μια φορά κι ένα καιρό σε μία πολύ μακρινή χώρα υπήρχε ένας κήπος γεμάτος με όμορφα λουλούδια. Μέσα σε αυτό τον κήπο γεννήθηκε μέσα σε ένα κατακόκκινο λουλούδι μία πανέμορφη πεταλουδίτσα, που τη λέγανε Φαιδρίτσα. Της Φαιδρίτσας της άρεσε να πετά από άνθος σε άνθος και να ανακαλύπτει τις ομορφιές του κήπου μέσα στον οποίο ζούσε. Η μητέρα της πεταλουδίτσας όταν έφτανε το βράδυ την έβαζε μέσα στη χούφτα της και φυσούσε απαλά μέσα στη χούφτα για να τη ζεστάνει. Κάποια μέρα όμως η μητέρα της Φαιδρίτσας φύσηξε τόσο δυνατά που πεταλουδίτσα βρέθηκε να πετά ψηλά στον ουρανό, μακριά από τη μητέρα της. Από τη στιγμή εκείνη, που η μικρή πεταλουδίτσα βρέθηκε ψηλά στον ουρανό κατάλαβε ότι πλέον μπορούσε να πετάει μόνη της, μακριά από την αυλή με τα λουλούδια αλλά και τη μητέρα της.

Από εκείνη τη στιγμή η Φαιδρίτσα άρχισε να απομακρύνεται όσο περισσότερο μπορούσε και δε σταμάτησε να κουνάει τα φτερά της μέχρι που σιγουρεύτηκε ότι ήταν πολύ μακριά. Κάθισε πάνω σε ένα στάχυ που το πήγαινε πέρα κείθε ο άνεμος και κοίταξε γύρω, γύρω. Όλο αυτό το ταξίδι την είχε κουράσει και πεινούσε σα λύκος. Δεν υπήρχε κοντά της, όμως ούτε ένα λουλούδι για να ρουφήξει το ζουμερό χυμό του και να χορτάσει. Έψαχνε για πολλές μέρες μέχρι που ανακάλυψε ένα βάζο με μέλι. Ήταν τόσο πεινασμένη που έπεσε μέσα στο βάζω χωρίς να σκεφτεί τίποτα άλλο. Έφαγε και χόρτασε, όταν , όμως έκανε να σηκωθεί και να βγει από το βάζο κατάλαβε ότι δεν μπορούσε πια να πετάξει γιατί τα φτερά της είχαν κολλήσει στο μέλι.

Το μόνο που μπορούσε να κάνει η μικρή πεταλουδίτσα ήταν να βλέπει το καταγάλανο ουρανό μέσα από το βάζο και να περιμένει κάποιο θαύμα να συμβεί ώστε να καταφέρει να ξαναπετάξει ξανά στον ουρανό όπως πρώτα.

 Κάποια μέρα η πεταλουδίτσα άκουσε να πλησιάζει προς το μέρος της μία αρκούδα και κατατρόμαξε γιατί σκέφτηκε ότι αν ερχόταν η αρκούδα για να φάει το μέλι θα έτρωγε και την ίδια καθώς είχε κολλήσει στο μέλος. Η αρκούδα άκουσε την τρομαγμένη φωνή της πεταλουδίτσας και αφού πλησίασε την καθησύχασε λέγοντας ότι δεν ήθελε το κακό της και ότι έψαχνε απλά λίγο φαγητό για τα παιδιά της, Όταν η Φαιδρίτσα κατάλαβε ότι η αρκούδα αυτή ήταν μια καλή αρκούδα σταμάτησε να τη φοβάται και τη ρώτησε αν μπορούσε να τη βγάλει από το βάζο. Η αρκούδα της απάντησε ότι δεν μπορούσε να βάλλει τα χέρια της μέσα στο βάζο γιατί ήταν πολύ μεγάλα. Της υποσχέθηκε, όμως ότι θα έπερνε το βάζο και θα το έδινε στον κυρ κατσαρίδα που είχε πολύ μικρότερα χέρια από αυτή και κατά συνέπεια θα ήταν πιο αποτελεσματικός. Πράγματι η αρκούδα πείρε το βάζο και τη πεταλουδίτσα και τα πήγε στο σπίτι του κυρ κατσαρίδα. Όταν ο κατσαρίδας όμως άκουσε να του ζητάνε να βγάλει από το βάζο τη μικρή πεταλουδίτσα έδειξε τα μικρά του χεράκια και είπε ότι με τόσο μικρά χέρια δεν μπορούσε όχι μόνο να πιάσει τη Φαιδρίτσα και να τη βγάλει έξω, αλλά ούτε καλά, καλά να πιάσει το χέρι της πεταλουδίτσας. Υποσχέθηκε, όμως να φωνάξει τους φίλους του τα μυρμήγκια για να μεταφέρουν το βάζο με το μέλι και τη πεταλουδίτσα σε κάποιον ειδικό.

Για πολλές μέρες τα μυρμήγκια κουβαλούσαν στην πλάτη τους τη μικρή Φαίδρα, αλλά κάποια στιγμή κουράστηκαν και αυτά και μη μπορώντας να τη κουβαλήσουν άλλο τη χαιρέτησαν με βαριά καρδιά και την άφησαν ολομόναχη. Μικρή Φαιδρίτσα ολομόναχη πια κοιτούσε τον σκοτεινό και συννεφιασμένο ουρανό και άκουγε τη βροχή να πέφτει πάνω στο βάζο με δύναμη. Η μικρή πεταλουδίτσα άρχισε να κλαίει ασταμάτητα γιατί δεν άντεχε άλλο να είναι μακριά από τη μητέρα της, ενώ φώναζε δυνατά ότι της έλλειπε η μαμά της.

Εκείνη τη στιγμή είδε ένα χέρι να κατεβαίνει από τον ουρανό και να αρπάζει το βάζο. Σάστισε για λίγο, αλλά μετά κατάλαβε ότι το χέρι που έβλεπε ήταν το πιο όμορφο, ζεστό και οικείο χέρι που είχε δει ποτέ της. Χωρίς αμφιβολία ήταν το χέρι της αγαπημένης της μαμάς, που τόσο πολύ της είχε λείψει. Η καλή μαμά της Φαιδρίτσας την έβγαλε προσεκτικά από το βάζο και της καθάριζε τα φτερά με καθαρό νερό. Όταν η μικρή πεταλουδίτσα ρώτησε τη μητέρα της πώς τη βρήκε, εκείνη απάντησε ότι στην πραγματικότητα δεν την είχε χάσε ποτέ. Ήξερε πάντα που βρισκόταν γιατί την είχε ακολουθήσει. Τότε όταν την ξαναρώτησε γιατί δεν την είχε πιάσει νωρίτερα αυτή απάντησε ότι δεν μπορούσε να το κάνει αν πρώτα  η ίδια δεν έδειχνε τη θέληση να επιστρέψει ξανά στο σπίτι. Μετά από αυτή τη περιπέτεια η μικρή Φαιδρίτσα αγαπούσε τη μητέρα της ακόμα περισσότερο από πριν και δεν ξανααπομακρύνθηκε  ποτέ από κοντά της. Ζήσανε αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.    

Αν τόλμησες κι διάβασες κι αυτό το παραμύθι αμέσως άσε σχόλιο και φτύσε το ρεβίθι.

Το παραμύθι αυτό είναι δώρο για τη Μικρή Φαιδρίτσα, την ανιψούλα μας, το πιο γλυκό πλασματάκι του κόσμου. Φαιδρούλα χρόνια πολλά!!!!!!!!!!!!!!!!