Η λάμψη της αυγής

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα που βρισκόταν πέρα από τους λόφους της ντροπής και της αγάπης ζούσε μια πανέμορφη πριγκίπισσα. Κάθε μέρα έπιανε τα σύννεφα από τον ουρανό τα ανακάτευε με το χρυσάφι της και τα χάριζε πίσω στον ουρανό για να έχει όμορφα στολίδια να στολίζει στην αυγή την έλευση του ήλιου. Ήταν η πριγκίπισσα που είχε τόσο μεγάλη καρδιά, που μπορούσε να χωρέσει μέσα της όλη την αγάπη του κόσμου. Το πιο σημαντικό, όμως είναι ότι μπορούσε και να δώσει τόση αγάπη όση ποτέ δεν είχε δεχτεί ποτέ. Την αγάπη αυτή την τύλιγε μέσα στα πέταλα ενός κατακόκκινου ρόδου και θα την έδινε στον πρίγκιπά της. Έπρεπε όμως να έρθει ο κατάλληλος χρόνος για να γίνει αυτό. Αν το έδινε νωρίτερα η αγάπη που είχε κλείσει μέσα στο ρόδο ήταν τόσο μεγάλη που δεν θα μπορούσε να τη δεχτεί ο όμορφος πρίγκιπάς της. Έπρεπε να περιμένει μέχρι που να μεγαλώσει και η δικιά του καρδιά κοντά της για να μπορέσει να τη δεχτεί.

Κάποια μέρα ενώ κρατούσε στα χέρια της ένα σύννεφο και το χρύσωνε με τα απαλά της χέρια είδε από μακριά κάτι να γυαλίζει και να αντανακλά τη λάμψη του προσώπου της. Η λάμψη πλησίαζε όλο και πιο πολύ μέχρι που είδε την πανοπλία ενός όμορφου ιππότη να έρχεται κοντά της. Ο ιππότης χωρίς να το ξέρει πάντα έψαχνε να βρει από πού προέρχεται η λάμψη της αγάπης. Την έβλεπε να βγαίνει σα λεπτή μυρωδιά από τα χρυσά σύννεφα της αυγής, αλλά δεν ήξερε σε ποιον ανήκει και για ποιο λόγο ήθελε να την ακολουθήσει, να δώσει όλο του τον εαυτό σε αυτήν.

Κάποια μέρα μαύρα σύννεφα σκέπασαν τον ουρανό και πυκνή ομίχλη τύλιξε ολόκληρο το κορμί του. Τότε ήταν που αποφάσισε να ακολουθήσει το μονοπάτι των δύο λόφων, της ντροπής και της αγάπης. Δεν ήξερε μα ένιωθε ότι η πηγή της έλξης του βρισκόταν πίσω από τα πορφυρά περάσματα των λόφων αυτών.

Τώρα την έβλεπε μπροστά του να τον κοιτάει στα μάτια και ένιωθε πως τον αγαπούσε όσο κανείς άλλος στον κόσμο δεν έχει αγαπήσει. Η πριγκίπισσα θέλησε αμέσως να του δώσει όλη την αγάπη που είχε τυλίξει γι αυτόν τόσα χρόνια, αλλά ήξερε ότι ακόμα δεν ήταν έτοιμος να τη δεχτεί. Δεν μπορούσε όμως να κρατηθεί, ήθελε να του τι δώσει και του την έδωσε.

Ο ιππότης της ευχαρίστησε και άνοιξε τα πέταλα του ρόδου για να δει. Ένα τεράστιο κύμα αγάπης βγήκε από το ρόδο και τον πέταξε ψηλά στον ουρανό. Πονούσε από το χτύπημα, αλλά ήταν ψηλά στον ουρανό, μπορούσε να αγγίξει τα αστέρια και να μιλήσει μαζί τους. Η καρδιά του ήταν, όμως, ακόμα αδύναμη για να δεχτεί αυτό το δώρο της γλυκιάς πριγκίπισσας και κατέβηκε από τον ουρανό έβαλε την πανοπλία του και έφυγε. Είχε βρει αυτό που έψαχνε τόσα χρόνια, αλλά δεν ήταν ακόμα έτοιμος να το δεχτεί.

Ο ιππότης περιπλανήθηκε και πάλεψε με τέρατα και δράκους, μα δε μπορούσε να επιστρέψει, ώσπου μια μέρα πληγώθηκε. Ένα ξίφος καρφώθηκε στην καρδιά του και την άδειασε ολόκληρη. Θα πέθαινε και θέλησε να νιώσει για τελευταία φορά την ομορφιά της αύρας, τα χρυσά σύννεφα κατέβηκαν και τον κύκλωσαν. Αυτός πείρε μια βαθιά ανάσα και τράβηξε μέσα του όση περισσότερη αγάπη μπορούσε. Ένα λουλούδι φύτρωσε μέσα του. Η καρδιά του πέθανε, αλλά το λουλούδι πείρε τη θέση της. Πλέον δεν υπήρχε καμιά άλλη αξία γι αυτόν. Άφησε τα όπλα του και άρπαξε ένα χρυσό σύννεφο και το κράτησε με όλη του τη δύναμη. Το βράδυ το σύννεφο επέστρεψε στο δημιουργό του, στην αστραφτερή πριγκίπισσα. Ο ιππότης κατέβηκε από το σύννεφο της έπιασε το χέρι την αγκάλιασε και τη φίλησε. Τίποτα πια δεν θα μπορούσε να τους χωρίσει. Ο ουρανός τυλίχτηκε στα χρώματα των αισθήσεων και ο κάμπος έγινε μια χρυσή θάλασσα. Τα αστέρια υποκλίθηκαν  στη δύναμη της αγάπης και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα, τυλιγμένοι όλοι μας στη μαγείας της δικιάς μας αυγής.

Ένα παραμύθι για τη Σοφία  Χαραλαμπίδου