Το ταξίδι μιας χελώνας

Μια φορά κι έναν καιρό υπήρχε ένα παράξενο χωριό με πάρα πολύ παράξενους ανθρώπους. Το χωριό αυτό βρισκόταν στο τέλος του κόσμου, τοποθετημένο πάνω στη χαίτη μιας τεράστιας χελώνας. Κανείς δε ξέρει αν ακόμα ζει αυτή η χελώνα, εγώ όμως ξέρω να σας πω ότι της άρεσε να ταξιδεύει. Πάντα ταξίδευε και μαζί της ταξίδευαν και οι κάτοικοι αυτού του παράξενου χωριού, αλλά ποτέ δε τόλμησε να απομακρυνθεί από το τέλος του κόσμου.

Τώρα θα ρωτήσετε πως γίνεται να ταξιδεύεις και να μην απομακρύνεσαι. Ε και εγώ σας λέω ότι μπορεί να κάνεις τα μεγαλύτερα ταξίδια της ζωής σου μόνο όταν προσπαθείς να κρατηθείς στη άκρη του κόσμου, στο τέλος του.

Στην άκρη του κόσμου τα αστέρια πλησιάζουν πολύ κοντά και πολλές φορές μπορείς να τα αγγίξεις. Γύρω σου τα πάντα φωτίζονται από το φώς των άστρων που κυριολεκτικά χορεύουν ασταμάτητα με τις νεράιδες του ουρανού. Τελικά δεν είναι και τόσο δύσκολο να αγγίξεις ένα αστέρι, αρκεί να καταφέρεις να φτάσεις στην άκρη του κόσμου. Το ζητούμενο, όμως, για να ταξιδέψεις δεν είναι μόνο να αγγίξεις ένα αστέρι, αλλά να καταφέρεις να το αγκαλιάσεις σφιχτά για να ταξιδέψεις μαζί του, για να σου γνωρίσει τα αδέρφια και τους φίλους του και όλη τη μαγεία του απέραντου ουρανού. Αυτό ήταν κάτι που το ήξερε πολύ καλά η φίλη μας, η τεράστια χελώνα. Ξέρετε… για να αγκαλιάσεις κάτι τόσο γιγάντιο όσο ένα αστέρι πρέπει να είσαι και εσύ γίγαντας. Αμέτρητες φορές έφτασα στην άκρη του κόσμου για να αγκαλιάσω ένα άστρο και να ταξιδέψω μαζί του, αλλά η δικιά μου αγκαλιά ήταν τόσο μικρή, μα τόσο μικρή… Η χελώνα, όμως μπορούσε, και αυτό έκανε… Ήθελα και εγώ να ταξιδέψω, αλλά δεν μπορούσα. Κάθισα και άρχισα να κλαίω καθώς περνούσαν από δίπλα μου με ταχύτητα πανέμορφα φωτεινά άστρα, απ τα οποία όμως δε μπορούσα να κρατηθώ. Τότε η χελώνα με κοίταξε με τα τεράστια μάτια της και μου είπε να ανέβω στην πλάτη της και να ταξιδέψουμε μαζί. Έτσι γνώρισα τουσ παράξενους ανθρώπους που ζούσαν πάνω στην πλάτη της χελώνας και το παράξενο χωριό τους.

Βέβαια δε ξαφνιάστηκα όταν τους  είδα γιατί η χελώνα μου είχε πει προηγουμένως ότι είχαν ανέβει στην πλάτη της ένας άνδρας και μία γυναίκα για να ταξιδέψουν και αυτοί, δε μου είχε πει όμως ότι πάνω στην πλάτη της υπήρχε τώρα ένα ολόκληρο χωριό!!! Αλλά πάλι… μπορεί και να μη το ήξερε…  Αντίθετα αυτοί που τελικά ξαφνιάστηκαν ήταν οι κάτοικοι του χωριού. Μόλις με είδαν έμειναν με το στόμα ανοιχτό και γούρλωσαν τα μάτια τους σαν να έβλεπαν κάποιο φάντασμα. << Από πού έρχεσαι και πώς έφτασες εδώ ;>>, με ρώτησε κάποιος από το πλήθος. Του απάντησα ότι με άφησε να ανεβώ στην πλάτη της η χελώνα. Προς μεγάλη μου έκπληξη μόλις ολοκλήρωσα την κουβέντα μου βάλθηκαν όλοι τους να γελάνε.  << Δηλαδή πιστεύεις ότι είμαστε πάνω σε μια χελώνα; >> ρώτησαν και άρχισαν να χαχανίζουν με επιδεικτικό τρόπο. Τότε κατάλαβα τι συνέβαινε. Κανείς τους δεν ήξερε ότι ταξίδευαν πάνω σε μια χελώνα κάνοντας το πιο όμορφο ταξίδι που θα μπορούσε να φανταστεί κανείς. Θεωρούσαν ότι δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από αυτό που μπορούσαν να αντιληφθούν με τις αισθήσεις τους… και οι αισθήσεις τους δε μπορούσαν να τους πουν ότι τα πόδια τους πατούσαν πάνω στην πλάτη μιας γιγάντιας χελώνας.

Σκέφτηκα να τους εξηγήσω τι συνέβαινε μα κανένας δε με άκουγε. Μόνο οι παλαιότεροι έδειχναν κάποιο ενδιαφέρον στην ιστορία με τη χελώνα γιατί κάπου βαθιά μέσα τους θυμόταν μια ιστορία που τους διηγούνταν οι δικοί τους παππούδες για μια χελώνα και για το <<άλλο>> σπίτι τους και για ένα μακρινό ταξίδι. Όλες αυτές οι αφηγήσεις ταίριαζαν με τη δικιά μου, αλλά κανείς δεν είχε πια τη δύναμη να δεχτεί ως πραγματικότητα κάτι τόσο μαγευτικό και ονειρώδες. Κανείς δεν τολμούσε να πάει κόντρα στη λογική, στο πείραμα, στην επιστήμη.

Έζησα για λίγες μέρες με αυτούς τους ανθρώπους απολαμβάνοντας το μαγευτικό ταξίδι. Έβλεπα τα αστέρια να χορεύουν γύρω μας, έβλεπα να μπαίνουμε μέσα σε χρωματιστά σύννεφα, ένιωθα τη χελώνα να κυνηγά τους πυρακτωμένους κομήτες… Ήταν υπέροχα. Δυστυχώς όμως μόνο εγώ έβλεπα όλα αυτά τα θαυμάσια που συνέβαιναν γύρω μας απλά γιατί ήξερα και πίστευα ότι συνέβαιναν. Οι υπόλοιποι παράξενοι κάτοικοι του παράξενου χωριού ήταν σκυφτοί πάνω σε χαρτιά και έκαναν διάφορους υπολογισμούς. Όλα κυλούσαν ομαλά και εγώ απολάμβανα το μαγευτικό ταξίδι μας μέχρι που μια μέρα έγινε κάτι απίστευτα τρελό. Οι κάτοικοι του μικρού χωριού ανακοίνωσαν την απόφασή τους να σκάψουν ένα μεγάλο λάκκο. Με αυτό τον τρόπο υποστήριζαν ότι θα ανακάλυπταν πράγματα για το παρελθόν τους. Αμέσως μόλις το έμαθα βγήκα στο δρόμο και άρχισα να τους φωνάζω να σταματήσουν γιατί με αυτό τον τρόπο θα πλήγωναν τη χελώνα, μα κανένας δε με άκουγε. Έτσι έφτιαξαν μεγάλα τρυπάνια και άρχισαν να τρυπούν το καβούκι της χελώνας. Μετά από κάποιες μέρες η τρύπα ήταν αρκετά μεγάλη και σίγουρα η καλή μας χελώνα θα πονούσε πολύ. Μάλιστα που και που άκουγα τις τεράστιες κραυγές πόνου που έβγαζε. Η χελώνα μπορούσε να μας πετάξει από την πλάτη της και να απαλλαχτεί  από τα φοβερά τρυπάνια, αλλά υπέμενε τους πόνους γιατί δεν ήθελε να πληγώσει εμάς.

Παρακαλούσα συνέχεια να σταματήσουν και να αφουγκραστούν τις φωνές της χελώνα μα κανείς δε με άκουγε. Κάποια μέρα ένιωσα να προσγειωνόμαστε στη γη και κατάλαβα ότι η χελώνα ήταν πολύ άσχημα. Το μαγευτικό ταξίδι μας είχε τελειώσει. Οι κάτοικοι του χωριού έσκαβαν και έσκαβαν και προσπαθούσαν να βρουν κάτι που θα εξηγούσε κάτι για το παρελθόν τους… ώσπου μια μέρα βρήκαν κάτι που ποτέ δε περίμεναν. Βρήκαν μια τεράστια καρδιά να χτυπά με αργούς ρυθμούς έτοιμη να σβήσει. Τότε κατάλαβαν όλα τα τρομακτικά λάθη στα οποία τους είχε οδηγήσει η λογική τους. Είχαν εμπιστευτεί όλη τους τη ζωή στη λογική για να μη κάνουν ποτέ λάθος, αλλά τελικά αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος της ζωής τους.

Μόλις κατάλαβαν το λάθος τους όλοι οι κάτοικοι του χωριού άρχισαν να κλαίνε και να με ρωτάνε για τη χελώνα. Τους είπα ότι ήξερα και έφυγα. Πέρασαν αρκετά χρόνια από τότε και τα δάκρυα ήταν τόσο πολλά που έκλεισαν την μεγάλη τρύπα στη πλάτη της χελώνας και γιάτρεψαν τον πόνο. Σήμερα πετούν όλοι μαζί όπως και παλιότερα, αλλά πλέον όλοι απολαμβάνουν το υπέροχο ταξίδι. Έπρεπε να πληγωθεί η χελώνα για να καταλάβουν πόσο όμορφα είναι να πετάς στα άστρα. Έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.

αφιερωμένο στην Αγγελική Πηλαρινού τη μικρή μας θαυμάστρια