12 χρόνια μικρότερη... 12 χρόνια μεγαλύτερη

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μακρινό μακρινό μέρος ζούσε ένας φτωχός αχθοφόρος, ο Σάββας, που κρατούσε πάντα μαζί του ένα πουγκί. Το πουγκί αυτό δεν είχε μέσα του λεφτά, αλλά ποτέ δεν ήταν άδειο. Πριν πεθάνει ο παππούς του, του έβαλε κάτι μέσα στο πουγκί  και του είπε να μην το χάσει μέχρι να έρθει ο καιρός των αγγέλων και των ρόδων. Ο ήρωάς μας δεν κατάλαβε τι αξία μπορεί να είχε το περιεχόμενο του πουγκιού, αλλά αγαπούσε πολύ τον παππού του και αποφάσισε να μη το ανοίξει μέχρι να καταλάβει ότι ο καιρός των αγγέλων και των ρόδων ήταν πραγματικότητα. Δεν ήξερε αν υπήρχε πιθανότητα να συμβεί κάτι τέτοιο, ήξερε όμως ότι αυτό το πουγκί του θύμιζε τον παππού του και αυτό αρκούσε για να το κρατάει πάντα μαζί του, ακόμα και αν δεν ήξερε τι είχε μέσα.

Και γιατί να μη το μάθαινε; Απλά θα το άνοιγε. Δεν ήταν δα και κάτι το δύσκολο και ούτε του είχε υποσχεθεί στο παππού του να μη το ανοίξει. Το μόνο που είχε υποσχεθεί ήταν ότι δε θα το έχανε. Γι αυτό όμως και δε το άνοιγε. Ξέρετε… ο φτωχός αχθοφόρος μας φοβόταν μήπως χάσει αυτό που ήταν μέσα στο πουγκί γιατί ζούσε… μέσα σε ένα κάστρο που ήταν χτισμένο πάνω σε θεόρατα σύννεφα. Ο αέρας που φυσούσε γύρω από τα σύννεφα ήταν τόσο δυνατός που μετακινούσε το κάστρο συνεχώς σε μία ατελείωτη πορεία. Αν άνοιγε, λοιπόν το πουγκί του ίσως ο αέρας να του έπαιρνε το μόνο πράγμα που του είχε μείνει από τον παππού του.

Ο Σάββας ήταν ένας πάρα πολύ έξυπνος και γενναίος νέος και αψηφούσε τόσο πολύ τον κίνδυνο που συχνά προσπαθούσε να βουτήξει μέσα στα σύννεφα που κύκλωναν το κάστρο και να πέσει στη γη. Πάντα ήθελε να πέσει στη γη. Εκεί ο αέρας δεν φυσούσε τόσο δυνατά και θα μπορούσε να ανοίξει επιτέλους το πουγκί του χωρίς να φοβάται. Κάθε φορά όμως που βουτούσε μέσα στα σύννεφα ο δυνατός αέρας γινόταν δυνατότερος και τον έσπρωχνε πάλι μέσα στο κάστρο με δύναμη. Βλέπετε… ο ήρωάς μας εκτός από φτωχός αχθοφόρος στο επάγγελμα είχε την ιδιότητα να είναι ο άρχοντας των ανέμων και οι άνεμοι είχαν ανάγκη να τον νιώθουν κοντά τους. Μερικές φορές ο άρχοντας των ανέμων δεν έβγαινε από το κάστρο του. Κανείς δεν ήξερε γιατί έκλαιγε κλισμένος μέσα στο δωμάτιό του. Οι άνεμοι όμως γινόταν όλο και πιο αδύναμοι όσο δεν τον έβλεπαν. Ερχόταν όμως μια μέρα που ο όμορφος νέος έβγαινε στο μπαλκόνι του… Τα μαλλιά του έπαιζαν κυμάτιζαν και οι άνεμοι σαν να ξυπνούσαν από ένα βαθύ ύπνο δυνάμωναν και γίνονταν όλο και πιο δυνατοί, όλο και με πιο έντονοι μέχρι που αποκτούσαν ξανά αρκετή δύναμη για να μετακινήσουν το κάστρο με το θλιμμένο άρχοντά τους. Αυτός ήταν που τους έδινε δύναμη για να συνεχίζουν να πετούν ελεύθεροι στον αέρα. Ο Σάββας δεν είχε κάποια μαγεία που έκανε τους ανέμους να παίρνουν δύναμη όταν τον έβλεπαν. Στην πραγματικότητα δεν είχε τίποτα το μαγικό πάνω του. Οι άνεμοι όμως τον αγαπούσαν με όλη τους τη δύναμη και αυτό ήταν αρκετό να τους κάνει να ραγίζουν από χαρά μόλις τον έβλεπαν.

Ο ήρωάς μας όμως ήταν συνεχώς λυπημένος. Οι άνεμοι ήξεραν ότι αν τον έχαναν θα χάνονταν και αυτοί για πάντα από τη στεναχώρια τους, αλλά ακόμα περισσότερο και από την ίδια τους την ύπαρξη προτιμούσαν να τον βλέπουν ευτυχισμένο. Συγκεντρώθηκαν, λοιπόν οι άνεμοι πάνω στην κορυφή ενός πανύψηλου βουνού και αποφάσισαν να μην εμποδίσουν τον άρχοντά τους να πέσει στη γη. Αντίθετα θα τον βοηθούσαν να ακουμπήσει τα πόδια του στη γη χωρίς να πάθει τίποτα.

Κάποια μέρα ο όμορφος νέος προσπάθησε ξανά να βουτήξει μέσα στα σύννεφα, αλλά εκείνη την φορά δεν τον σταμάτησε κανείς. Άρχισε να πέφτει και να πέφτει και να πέφτει, μέχρι που κάποια στιγμή έφτασε στη γη που τόσο πολύ ποθούσε. Κοίταξε γύρω του και θαύμασε το τοπίο. Ήταν όλα πάρα πολύ όμορφα. Τα δέντρα, το ποτάμι, τα βουνά. Τόσο πολύ τον είχε εντυπωσιάσει το τοπίο που είχε ξεχάσει πως μπορούσε επιτέλους να ανοίξει το πουγκί του. Καθώς παρατηρούσε το τοπίο παρατήρησε πως λίγο πιο μακριά ένας άνθρωπος έπλενε τα ρούχα του. Αποφάσισε να πλησιάσει και να τον ρωτήσει σε πιο μέρος είχε προσγειωθεί. Αφού τον πλησίασε όμως είδε ότι ο άνθρωπος που είχε δει από μακριά ήταν μία πανέμορφη κοπέλα με υπέροχα μάτια. Πρώτη φορά στη ζωή του έβλεπε κάτι τέτοιο. Ήταν τόσο μεγάλη η έκπληξή του που ξέχασε κάθε τι που είχε στο μυαλό του. Η κοπέλα γέλασε με την αμηχανία του Σάββα. <<Με λένε Αναστασία >> είπε << θα πάω στο κοντινό χωριό θες να έρθεις και εσύ;>> << Εμένα με λένε Σάββα.>>.

Όταν έφτασαν στο χωριό ο Σάββας εντυπωσιάστηκε από τον αριθμό των ανθρώπων και των σπιτιών που ήταν όλα μαζί μαζεμένα. Φοβόταν να περπατήσει μόνος του και δε του ήταν και πολύ ευχάριστο να βλέπει τόσους πολύς ανθρώπους μαζεμένους. Ήταν κάτι που δεν το είχε συνηθίσει. Ωστόσο δεν ήθελε να φύγει από το χωριό γιατί δεν ήθελε να απομακρυνθεί από την όμορφη κοπέλα που είχε γνωρίσει.

Ο Σάββας δεν άργησε να καταλάβει ότι είχε ερωτευτεί την όμορφη δεσποινίδα που ακολουθούσε και αποφάσισε να κάνει ότι χρειάζονταν για να την παντρευτεί. Έτσι αποφάσισε ότι ακόμα και αν δε του άρεσαν οι άνθρωποι ωστόσο έπρεπε να πλησιάσει κάποιον από το πλήθος και να τον ρωτήσει για τα έθιμα που είχαν στον τόπο αυτό σχετικά με τον τρόπο που κάποιος άντρας ζητούσε από μία κοπέλα να γίνει η σύντροφός του. Με πολύ κόπο κατάφερε να πλησιάσει έναν έμπορο που πουλούσε τριαντάφυλλα και τον ρώτησε τι έπρεπε να κάνει για να ζητήσει το χέρι μιας όμορφης κοπέλας. Ο έμπορος κατάλαβε ότι ήταν ξένος και του εξήγησε τι έπρεπε να κάνει. Του είπε ότι στα μέρη τους μπορούσαν να παντρευτούν δύο νέοι μόνο όταν και οι δύο είχαν περίπου την ίδια ηλικία. Αν είχαν διαφορά ηλικίας πάνω από 3 χρόνια δεν μπορούσαν να παντρευτούν. Του είπε ακόμα ότι δεν υπήρχε άλλος περιορισμός. Μπορούσε ο καθένας να παντρευτεί όποιον και όποια ήθελε. Το παλικάρι χάρηκε γιατί πίστευε ότι η κοπέλα που γνώρισε είχε σχεδόν την ίδια ηλικία με εκείνον. Το παλικάρι ευχαρίστησε τον έμπορο και έκανε να φύγει, αλλά ο έμπορος του έπιασε το χέρι και του είπε ότι σιγανά στο αυτί ότι αν έκανε το λάθος και ζητούσε το χέρι μιας κοπέλας που δεν είχε την ίδια ηλικία με αυτόν τότε θα έπρεπε να τον οδηγήσουν στο βουνό του θανάτου απ’ όπου δεν είχε γυρίσει ποτέ κανείς.

Την επόμενη κιόλας μέρα το παλικάρι ξεκίνησε να πάει στο σπίτι της Αναστασίας για να ζητήσει το χέρι της από τους γονείς της. Δεν σκέφτηκε το ενδεχόμενο να διέφεραν στην ηλικία. Ένιωθε μέσα του ότι έμοιαζαν τόσο πολύ που φαντάστηκε ότι δεν υπήρχε περίπτωση να διαφέρουν στα χρόνια τους. Δεν άργησε να φτάσει έξω από το σπίτι της κοπέλας. Η κοπέλα μόλις τον είδε έξω από το σπίτι της κατάλαβε το σκοπό για τον οποίο είχε έρθει και προσπάθησε να τον σταματήσει, αλλά ήταν ήδη πολύ αργά. Είχε ξεστομίσει τη φράση <<ζητώ την κόρη σας για γυναίκα μου>>. Η Αναστασία ήταν 12 χρόνια μικρότερή του. Αμέσως ο ουρανός σκοτείνιασε και κατέβηκε ένα τεράστιο άρμα που το οδηγούσαν δύο φτερωτά άλογα. Ένα ψηλός μαύρος καβαλάρης κατέβηκε από το άρμα και τον έσπρωξε μέσα σε αυτό. Χτύπησε με το μαστίγιό του τα άλογα και αυτά άρχισαν να κατευθύνονται προς το βουνό του θανάτου.

Όταν ξανάνοιξε τα μάτια του το  παλικάρι βρισκότανε φυλακισμένος μέσα σε μία μεγάλη σπηλιά. Από ψηλά το λιγοστό φως που έμπαινε ήταν αρκετό για να δει ότι μαζί του φυλακισμένος ήταν ένας ακόμα άνθρωπος. Πλησίασε και τον κοίταξε. Δεν πίστευε στα μάτια του. Ήταν η Αναστασία. Η χαρά του ήταν τόσο μεγάλη που την αγκάλιασε αμέσως και άρχισε να τη φιλά με συγκίνηση. Προς μεγάλη του έκπληξη όμως, η κοπέλα τον πέταξε μακριά και άρχισε να τον χτυπά. << Τί έπαθες Αναστασία; >> τη ρώτησε το παλικάρι. << Μα δε με λένε Αναστασία>>. Απάντησε αυτή. << Εμένα με λένε Χριστίνα και μάλλον θα με μπέρδεψες με την αδερφή μου. Ξέρω είμαστε ίδιες, αλλά την περνάω για 12 χρόνια. >> <<Άρα Χριστίνα έχουμε την ίδια ηλικία>> είπε το παλικάρι γελώντας. << Γιατί γελάς;>> . βρίσκομαι εδώ φυλακισμένος διότι ζήτησα το χέρι από την αδερφή σου γιατί ήταν 12 χρόνια μικρότερή μου. Εσύ αλήθεια γιατί είσαι εδώ;>>. << Εγώ αγάπησα ένα παλικάρι που ήταν 12 χρόνια μικρότερό μου και το άρμα αρπάζει όποιον είναι μεγαλύτερος. Έτσι άρπαξε εμένα>>.

Την επόμενη μέρα ο ψηλός μαύρος άντρας οδήγησε το Σάββα και τη Χριστίνα έξω από τη σπηλιά μπροστά στη μάγισσα του βουνού. << Αυτή φταίει για όλα αυτά>> ψιθύρισε η Χριστίνα στο Σάββα. Η μάγισσα στεκόταν στην κορυφή του βουνού και οι δύο νέοι από κάτω της. << Αποφάσισα να στα σκοτώσω και τους δύο>> είπε με την τρομακτική φωνή της. <<Αλλά σκέφτηκα ότι θα ήταν πιο ενδιαφέρον αν σας έδινα μια ευκαιρία να αλλάξετε τη μοίρα σας>>. Η μάγισσα έτριψε τα χέρια της και κοίταξε με κακία τη Χριστίνα και της είπε <<Ξέρω πόσο πολύ μοιάζεις με την αδερφή σου. Ακόμα και αν είσαι 12 χρόνια μεγαλύτερή της είσαι ίδια με εκείνη. Θα τη φέρω και αυτή εδώ και θα αφήσω αυτόν εκεί (έδειξε με το δάχτυλό της το Σάββα) να μαντέψει πια από εσάς είναι αυτή η οποία αγάπησε.>> Η μάγισσα άρχισε να γελά με το ασχημότερο γέλιο του κόσμου και μετά συνέχισε. << Αν τα καταφέρει θα φύγετε από αυτό το βουνό, αλλά αν αποτύχει θα πεθάνετε και οι τρεις σας. Ο Σάββας και η Χριστίνα παρακαλούσαν τη μάγισσα να μην ανακατέψει σε αυτό την Αναστασία και να σκοτώσει αυτούς τους δύο μόνο αλλά παρά τις ικεσίες τους το άρμα ακούμπησε για ακόμα μια φορά με δύναμη πάνω στο χώμα του βουνού και η πανέμορφη Αναστασία κατέβηκε από πάνω του και πλησίασε περνώντας μέσα από το σύννεφο σκόνης που είχε μαζευτεί. Η μάγισσα απομάκρυνε τις δύο κοπέλες από το Σάββα και τις έντυσε με τα ίδια φορέματα και τις χτένισε με το ίδιο χτένισμα και τις αρωμάτισε με το ίδιο άρωμα. Ο Σάββας περίμενε στην κορυφή του βουνού. Κοίταξε γύρω του. Τα σύννεφα είχαν πάψει να κινιούνται. Οι άνεμοι δεν είχαν άλλη δύναμη. Αλλά και που να τη βρούνε; Σε λίγο ο άρχοντάς τους θα πέθαινε. Εμφανίστηκε η μάγισσα με σκοτεινιασμένο πρόσωπο κρατώντας τις δύο κοπέλες από το χέρι. Ήταν τόσο όμορφες! Αλλά και τόσο μα τόσο ίδιες. Έμοιαζαν σαν δύο σταγόνες νερό… << Και τώρα>> είπε η μάγισσα <<πρέπει να μαντέψεις πια είναι αυτή που αγάπησες. Να ξέρεις ότι αυτές δεν μπορούν ούτε να σου πουν τίποτα ούτε με τη γλώσσα τους, ούτε με τα χέρια τους. >>. Ο πόνος στην καρδιά του παλικαριού ήταν τεράστιος. Το μόνο που κατάφερε να ξεστομίσει πριν απαντήσει ήταν: << σ’ αγαπώ>>. Τότε παρατήρησε ένα δάκρυ να κυλάει στο όμορφο πρόσωπο μιας από τις δύο κοπέλες. Σίγουρα ήταν αυτή που αγαπούσε. << Αυτή είναι>> φώναξε με λαχτάρα το όμορφο παλικάρι. Ήταν η σωστή επιλογή. Το κατάλαβε από τον άνεμο που άρχισε να φυσάει χαϊδεύοντας τα μαλλιά του όπως τότε, στο κάστρο του. Τόση ήταν η χαρά του ανέμου που φυσούσε όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο δυνατά, όλο και πιο δυνατά. Η μάγισσα χτυπούσε το στήθος της από τη λύπη της και οι δυο αδερφές έτρεξαν να αγκαλιάσουν το παλικάρι. Ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός και η μάγισσα δεν μπορούσε να κρατηθεί από πουθενά στην κορυφή του βουνού. Έτσι δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη χαρά του ανέμου και έπεσε από το βουνό και χάθηκε για πάντα. Από τότε ο καθένας μπορούσε να παντρευτεί όποιον ήθελε, όποια ηλικία και αν είχε. Ο Σάββας παντρεύτηκε την Αναστασία και έζησαν μαζί στο κάστρο των ανέμων. Η Χριστίνα παντρεύτηκε το παλικάρι που είχε αγαπήσει ακόμα και αν ήταν 12 χρόνια μικρότερός της. Το παλικάρι αυτό ήτα πρίγκιπας και έτσι η Χριστίνα έγινε πριγκίπισσα. Ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Το πουγκί δεν άνοιξε ακόμα. Λέτε να ανοίξει στο επόμενο παραμύθι?

στους

Σάββα Φακλανά

Αναστασία Καραντoνίου

Χριστίνα Παυλίδου