Το τέχνασμα του Θανάτου

..............

..................

.......................

Μια φορά κι έναν καιρό κάπου μακριά υπήρχε ένα πουγκί που κανείς δεν είχε τολμήσει να το ανοίξει. Το πουγκί αυτό βρισκόταν καλά φυλαγμένο μέσα στα φτερά ενός τεράστιου δράκου. Ο δράκος αυτός ήταν ο δράκος των ανέμων και το πουγκί του το έδωσε ένας σοφός αxθοφόρος που τύχαινε να είναι και άρχοντας των ανέμων. Του το έδωσε λέγοντάς του να μην το ανοίξει πριν να έρθει ο καιρός των αγγέλων και των ρόδων. Έτσι ο δράκος πετούσε μέσα από τα σύννεφα, μέσα από τον άνεμο, μέσα από τα αστέρια έχοντας καρφωμένα τα μάτια του πάντα κάτω στη, περιμένοντας να ρθει ο καιρός των αγγέλων και των ρόδων.

Εκείνη την εποχή υπήρχαν πάρα πολλοί δράκοι που πετούσαν ελεύθεροι στον άνεμο και ζέσταιναν με την ανάσα τους τις κρύες νύχτες του χειμώνα. Ήταν πάρα πολύ καλοί με τους ανθρώπους γιατί οι άνθρωποι τους πρόσεχαν και τους φρόντιζαν. Μία μέρα όμως ο ουρανός σκοτείνιασε απότομα και ένα τεράστιο καράβι άρχισε να πλησιάζει προς τη στεριά. Τα πανιά του ήταν βαμμένα κατακόκκινα και τα κατάρτια του ήταν έτοιμα να σπάσουν από το βάρος τους. Γύρω γύρω ήταν ζωσμένο με αμέτρητα κανόνια που γυάλιζαν στο λιγοστό φως του ήλιου. Οι δράκοι μόλις το είδαν παραξενεύτηκαν και άρχισαν να κάνουν κύκλους γύρω από το πελώριο καράβι. Όλα φαίνονταν απειλητικά αλλά επικρατούσε απόλυτη ηρεμία. Ξαφνικά ακούστηκε ένας δυνατός κρότος. Η Αγγελική ξύπνησε απότομα και έτρεξε αμέσως προς το παράθυρο. Ο ήχος είχε ακουστεί από τη θάλασσα. Ντύθηκε γρήγορα και έτρεξε προς το λιμάνι να δει τι συνέβαινε. Με κομμένη την ανάσα έφτασε στη κορυφή ενός βράχου και κοίταξε προς τη θάλασσα. Τα τεράστια πανιά του καραβιού της έκοψαν την αναπνοή. Πλησίασε λίγο ακόμα… Μια τεράστια κραυγή βγήκε από το στόμα της: «ΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ».

- Έλα σταμάτα να κλαίς.

- Τον σκότωσαν το καταλαβαίνεις; Τον σκότωσαν. Τον είδα με τα ίδια μου τα μάτια. Ήταν σωριασμένος μέσα στο νερό, ήταν πληγωμένος…

- Έλα δε πέθανε. Απλά πληγώθηκε. Οι άλλοι δράκοι δεν έκαναν τίποτα;

- Ξύπνησα το πρωί από ένα τρομερό κρότο… όταν κοίταξα κάτω τον είδα να σπαρταρά μέσα στο νερό. Τον είχε πετύχει ένα από τα κανόνια. Οι άλλοι δράκοι δε μπορούσαν να πλησιάσουν γιατί κάθε φορά που πλησίαζαν ρίχνανε από το πλοίο καυτό λάδι στην πληγή του και αυτό φώναζε. Πονούσε το καταλαβαίνεις;

- Ηρέμισε αδερφούλα μου κάτι θα κάνουμε. Όλα θα πάνε καλά.

Η μεγάλη αδερφή της Αγγελικής, η Άννα-Μαρία, χάιδεψε το κεφάλι της και της συμβούλεψε να πάει για ύπνο. Όταν ξημέρωνε θα συζητούσαν για το όνειρό της. Η Άννα-Μαρία δε πίστευε ποτέ σε όλες αυτές τις ιστορίες τις Αγγελικής, αλλά μερικές φορές ήταν πάρα μα πάρα πολύ πειστική. Έκλεισε το φως και βγήκε από το δωμάτιο. Η Αγγελική μόλις άκουσε τα βήματα της αδερφής της να απομακρύνονται σηκώθηκε γρήγορα από το κρεβάτι της και άρπαξε με βιασύνη το πουγκί από το συρτάρι. « Αν πεθάνει ο δράκος σου θα χαθείς και εσύ» μουρμούρισε κοιτάζοντας το πουγκί. Πλησίασε το παράθυρο και μουρμούρισε τα ίδια λόγια που έλεγε κάθε βράδυ, αυτά που της είχε μάθει ο παππού της: « χόκους κους κις κισμί». Αμέσως τα παράθυρο σταμάτησε να δείχνει πια την αυλή και είδε τώρα μπροστά της τον ουρανό να έχει γίνει κατάμαυρος και τους δράκους να τρέχουν σαν τρελοί πέρα δόθε. Αμέσως έβαλε και τα χέρια στα αυτιά της γιατί ένας τρομερός θόρυβος από κανόνια που δε σταματούσαν να βροντούν είχε καλύψει την ατμόσφαιρα. Δε μπορούσε να περιμένει άλλο. Έβαλε το πουγκί στη τσέπη και βούτηξε μέσα στο παράθυρο. Είχε αποφασίσει να ακολουθήσει τον αγαπημένο της δράκο ότι και αν γινόταν.

Η Άννα-Μαρία ήταν στην κουζίνα και διάβαζε. Παραξενεύτηκε από το θόρυβο που άκουσε να έρχεται από το δωμάτιο της Αγγελικής και πήγε να δει τι συνέβαινε. Άνοιξε την πόρτα και…

- Αγγελική περίμενέ με δε μπορώ να τρέξω.

- Πρέπει να βιαστούμε. Θέλουν να τον κλέψουν και να τον σκοτώσουν.

- Αν θέλανε να τον σκοτώσουν θα το είχαν κάνει είδη.

- Όχι οι δράκοι μπορούν να πεθάνουν μόνο όταν πετάνε στον αέρα.

- Δηλαδή;

- Τρέχα.

Η Άννα-Μαρία δε πίστευε αυτό που ζούσε. Δεν είχε ούτε καν φανταστεί ότι υπήρχε έστω και μία μικρή πιθανότητα όσα έλεγε η αδερφή της να ήταν αληθινά και τώρα έτρεχε μαζί με την αδερφή της για να σώσουν το χτυπημένο δράκο. Έτρεξαν με όλη του τη δύναμη, όταν πλησίασαν στο λιμάνι, όμως, ήταν ήδη αργά. Το τεράστιο πλοίο είχε αρχίσει να απομακρύνεται. Οι δράκοι πετούσαν κυκλικά πάνω από το καράβι αλλά δε μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Κάθε φορά που πλησίαζαν τα βογκητά του πληγωμένου δράκου μεγάλωναν. Οι δύο αδερφές συμφώνησαν να μη γυρίσουν στο σπίτι τους μέχρι να τον σώσουν. Πέρασαν το βράδυ κοιτώντας τη θάλασσα.

Το πρωί τους ξύπνησε η ζεστή ανάσα ενός θηλυκού δράκου. Τον λέγαν Λελάν. Το πρωί η μέρα συνέχιζε να είναι σκοτεινή όπως την προηγούμενη και έγινε ακόμα πιο σκοτεινή με αυτά που τους είπε η Λελάν: « Χτες ακολούθησα το καράβι και είδα που τον πήγαν. Τον δέσαν πάνω σε ένα θεόρατο αερόστατο και άναψαν τεράστιες φωτιές για να το γεμίσουν με ζεστό αέρα. Όταν το ανεβάσουν ψηλά θα τον σκοτώσουν. Βλέπετε εμείς οι δράκοι μπορούμε να πεθάνουμε μόνο πάνω στον άνεμο. Αν πεθάνει ο δράκος αυτός θα χαθεί για πάντα το μυστικό που κρύβει το πουγκί που κρατάς στα χέρια σου Αγγελική. Κανείς δε γνωρίζει τι κρύβεται μέσα σε αυτό το πουγκί, αλλά όλοι καταλαβαίνουμε ότι πλησιάζει ο καιρός των αγγέλων και των ρόδων όσοι έχουν πάει με τις σκοτεινές δυνάμεις αρχίζουν να νιώθουν ότι το πουγκί απειλεί τη ζωή τους. Όλοι νιώθουμε ότι οι ουρανοί αλλάζουν ότι η γη μαλακώνει ότι ο καιρός πλησιάζει. Ότι και αν πρόκειται να γίνει ένα είναι σίγουρο. Πρέπει με κάθε τρόπο να σώσουμε το δράκο».

Μόλις τέλειωσε τα λόγια της η Λελάν σμήνος από νεράιδες του δάσους, ξωτικά, νάνους, πουλιά, μονόκερους άρχισαν να πλησιάζουν. « Όλοι είμαστε αποφασισμένοι να σας βοηθήσουμε» είπε μία από τις νεράιδες. Η Λελάν ευχαρίστησε γέρνοντας το κεφάλι της. Η Αγγελική και η Άννα-Μαρία ανέβηκαν στη ράχη της Λελάν και αυτή άνοιξε τα φτερά της. Ήταν τόσο μεγάλα που σκέπασαν όλα τα θαυμάσια πλάσματα που είχαν μαζευτεί. Τα ανοιγόκλεισε με δύναμη και σε λίγο βρέθηκαν να πετάνε ψηλά στον ουρανό ακουμπώντας τα σύννεφα που χρυσάφιζαν από το φως του πρωινού ήλιου.

Πέρασαν λιβάδια καταπράσινα, τόσο μεγάλα που μπορούσαν να σταθούν πάνω τους και να χορέψουν όλοι οι γίγαντες της γης σε ρυθμούς που μόνο οι γίγαντες ξέραν να χορεύουν και να τραγουδούν . Τα ποτάμια φαίνονταν τόσο μικρά από μακριά! Και τα δάση…. Τι όμορφα που ήταν. Και όταν περνούσαν πάνω από τη θάλασσα… τόσο μαγευτική. Τα δελφίνια κυνηγούσαν τη σκιά τοθ δράκου και τα κύματα παίζανε με τους γλάρους τα παιχνίδια που τους είχε μάθει η νεράιδα των θαλασσών όταν ήταν μικρά.

Όσο πλησίαζαν τόσο μεγάλωνε το σκοτάδι. Τα δέντρα σιγά σιγά έπαψαν να είναι πράσινα και όταν πλησίασαν και άλλο τα πάντα είχαν μετατραπεί σε στάχτη. Ο θάνατος και η μοναξιά στοίχειωναν τη γη, το νερό, τον αέρα, τα πρόσωπα. Η θλίψη είχε κυριαρχήσει της χαράς και ο θάνατος της ζωής. Πάνω στον ουρανό ένα τεράστιο αερόστατο κυμάτιζε στη θλίψη του ανέμου. Από κάτω του κρεμόταν ο πληγωμένος δράκος. Ίσως να είχαν φτάσει πολύ αργά. Στη γύρω περιοχή προς μεγάλη έκπληξη της Αγγελικής, της Άννας-Μαρίας και της Λελάν δεν υπήρχε κανείς. Περίμεναν να δουν κάτω τους τρομερούς μάγους να ζητωκραυγάζουν για το θάνατο του δράκου, αλλά δεν υπήρχε κανένας πουθενά. Η Λελάν συντετριμμένη από τη στεναχώρια πλησίασε το αερόστατο για να δει από κοντά το νεκρό δράκο. Έκοψε με τα νύχια της τα δεσμά του δράκου και αυτός έπεσε αναίσθητος με φόρα κάτω στη γη. Με δάκρυα στα μάτια πλησίασαν και οι τρεις τους και κοίταξαν το δράκο. Μια βαθιά θλίψη είχε κυριέψει όλο του το πρόσωπο. Ανάσαινε βαριά και τα φτερά του έτρεμαν. Με μία κίνηση απότομη σηκώθηκε πετάγονταν φωτιά από το στόμα του και χτυπώντας το κεφάλι του με δύναμη σε ένα βράχο, βάζοντας ταυτόχρονα τα κλάματα. «Με σκότωσαν» φώναξε με τη βροντερή δρακίσια φωνή του. Η Αγγελική και η Άννα-Μαρία δε κατάλαβαν τα λόγια του δράκου, νόμισαν ότι έβλεπαν κάποιο φάντασμα, η Λελάν, όμως ακούγοντας τα λόγια αυτά έτρεξε και αγκάλιασε το δράκο κλαίγοντας με αναφιλητά. «Μα αφού είσαι εδώ και μπορείς και μας μιλάς» φώναξε η Αγγελική που είχε αρχίσει και αυτή και κλαίει βλέποντας τους δύο δράκους να είναι τόσο στεναχωρημένοι. «Όταν πεθαίνει ένας δράκος δε χάνεται, απλά δε μπορεί να ζει πια με τους άλλους δράκους, με τους άλλους ανθρώπους.» Απάντησε η Λελάν. «Δε θα σας ξαναδώ ποτέ» συμπλήρωσε σπαραχτικά ο πληγωμένος δράκος. Η Αγγελική κάτι πήγε να πει, αλλά ο δράκος της έκλεισε απαλά τα χείλια με το δάκτυλό τους και της είπε: «Έχω πεθάνει» Κοίταξε προς τα χέρια της Αγγελικής που κρατούσαν ακόμα το πουγκί. «Πια δεν μπορώ να έχω τίποτα, εσύ όμως ζεις». Έβαλε το χέρι του μέσα στην πληγή που είχε σκίσει το στήθος του. Το πρόσωπό του έδειχνε να πονάει πολύ με αυτό που έκανε, αλλά όσο και αν πονούσε ήταν σίγουρος για αυτό. Όλοι μείνανε με το στόμα ανοιχτό όταν κατάφερε να βγάλει το χέρι του από την πληγή. Μέσα στη ματωμένη χούφτα του ένα πανέμορφο μενταγιόν λαμπίριζε στο λιγοστός φως του αρρωστημένου ήλιου. «Πριν πεθάνω» είπε ο δράκος «κατάφερα να βάλω το μενταγιόν στην καρδιά μου για να κρατηθεί ζεστό μέχρι να έρθεις. Από δω και πέρα θα ζεσταίνεται με το δικό σου το κορμί. Δεν έχω άλλη φλόγα μέσα μου σβήνω για πάντα…» Κοίταξε προς τον ουρανό και άρχισε να χτυπά τα φτερά του με δύναμη, ακολουθώντας μια ακανόνιστη πορεία, λες και ήθελε να χαθεί μες στον ουρανό.

Η Αγγελική φόρεσε το μενταγιόν και κοίταξε με απορία την Λελάν. «Το μενταγιόν σε κάνει πλέον άρχοντα των ανέμων και φύλακα αυτού του πουγκιού. Η ελπίδα δε πέθανε. Όσο ζει ο ιδιοκτήτης του πουγκιού, θα ζει και αυτό που υπάρχει μέσα στο πουγκί και όσο ζει αυτό που υπάρχει μέσα στο πουγκί κανένας μας δε θα πάψει να περιμένει να ρθει η μέρα που θα δούμε τι έκρυψε μέσα ο άρχοντας των ανέμων, κανένας μας δε θα πάψει να περιμένει να ρθει ο καιρός των ανέμων και των ρόδων».

Αναπάντεχα δυνατοί άνεμοι άρχισαν να φυσούν. Ήταν τόσο δυνατοί που τα νησιά που φαίνονταν γύρω γύρω άρχισαν να μετακινούνται. Η Αγγελική δεν μπορούσε να αντισταθεί στη δύναμη των ανέμων που την καλούσαν να επιτελέσει το νέο της ρόλο ως άρχοντας των ανέμων. Οι άνεμοι της σήκωσαν απαλά στα χέρια τους και τη νανούρισαν με το πιο γλυκό ήχο που συνοδεύει τα μαγικά ταξίδια τους και γοητεύει ακόμα και τις σειρήνες. Έπρεπε να κοιμηθεί. Ο δρόμος για το νέο της σπίτι ήταν μακρύς.

Η Άννα-Μαρία έμεινε μόνη της με τη Λελάν ανίκανη να προφέρει ακόμη και μια λέξη. «Θα σε πάω σπίτι σου» είπε η Λελάν. Η Άννα-Μαρία την κοίταξε στα μάτια και της φώναξε με τη πιο τρομακτική φωνή του κόσμου, βγάζοντας φωτιές από το στόμα της και πετώντας σπίθες από τα μάτια της «ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ» τέλειωσε τη φράση της γελώντας ασταμάτητα με μια ψιλή διαπεραστική φωνή που θα μπορούσε να σου σπάσει τα κόκαλα. «ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ» με τη δεύτερη αυτή φορά η μορφή της παραμορφώθηκε και μετατράπηκε σε μια πελώρια μάγισσα «ΕΓΩ ΘΑ ΣΕ ΠΑΩ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ» … «ΕΓΩΩ……… το τελευταίο φωνήεν ακολούθησε μια απίστευτα δυνατή τσιρίδα που προκάλεσε ένα τρομερό σεισμό. Η Λελάν προσπάθησε να καταλάβει τι είχε συμβεί μα της ήταν αδύνατο. Η ζεστή της ανάσα είχε πια παγώσει από το φόβο, κοιτούσε γύρω της αλλά δεν έβλεπε κάτι που να μαρτυρά την αιτία για αυτό που έβλεπε, μέχρι που είδε το σημάδι… Η Άννα-Μαρία είχε στο λαιμό της το σημάδι της στριφογυριστής σφίγγας, το σημάδι της Κίλπακ, της μεγαλύτερης μάγισσας. Η Κίλπακ ζούσε παρέα με τα ερπετά της σε μια βαθιά σπηλιά, χαμένη στο σκοτεινό δάσος. Από τη μαγική της σφαίρα έψαχνε να βρει τα θύματά της. Όταν έβρισκε κάποιο από αυτά του χάραζε από απόσταση το σημάδι της στριφογυριστής σφίγγας και εφόσον γινόταν αυτό μπορούσε να ελέγχει το σώμα αυτού του ανθρώπου. Ο παλιός άνθρωπος έμενε για πάντα νεκρός καταδικασμένος να ζει μακριά από τους ανθρώπους.

Ενώ η Κίλπακ περπατούσε έχοντας φορέσει το σώμα της Άννας-Μαρίας, η ίδια η Άννα-Μαρία καταδικάστηκε να ζει το υπόλοιπο της ζωής της ως νεκρή, πράγμα το οποίο σήμαινε ότι μπορούσε να ζήσει οπουδήποτε ήθελε, αλλά ποτέ ξανά κοντά σε ανθρώπους. Για πολλές μέρες η Άννα-Μαρία γύριζε από περιοχή σε περιοχή αναζητώντας ένα μέρος όπου δε θα υπήρχε κανένας άνθρωπος ώστε να μπορέσει να ζήσει με την ησυχία της το θάνατό της. Γρήγορα ανακάλυψε ένα μέρος ιδανικό και ξεκίνησε τη νέα της ζωή. Όλα κυλούσαν ομαλά μέχρι που μια μέρα τον είδε… ήταν εκεί ακριβώς όπως τον θυμόταν… ο ίδιος πληγωμένος δράκους. Τον πλησίασε γρήγορα και τον χαιρέτισε. Μιλούσαν για αρκετή ώρα. Μιλούσαν και μιλούσαν και μιλούσαν, μέχρι που κατάλαβαν ότι ήταν το ίδιο ζωντανοί με τους υπόλοιπους. Συνειδητοποίησαν ότι αφού μπορούσαν να ζήσουν δεν ήταν καθόλου νεκροί. Σύντομα κατάλαβαν ότι στον κόσμο τους δεν υπήρχε θάνατος και ότι τελικά αυτό ήτα ένα τέχνασμα των μάγων και των μαγισσών, οι οποίοι δεν ήθελαν να αφήσουν τον κόσμο να καταλάβει ότι ο καιρός του θανάτου είχε πια τελειώσει. Ο όμορφος δράκος έβαλε στην πλάτη του της Άννα-Μαρία και έτρεξαν προς τη Λελάν. Ο όμορφος δράκος γρήγορα βρήκε τη σπηλιά της κακιά μάγισσας. Με τη φωτιά που έβγαλε από το στόμα του έσπασε τα δεσμά της Λελάν και κατατρόπωσε τη κακιά μάγισσα. Ο δράκος είχε πλέον μια αποστολή. Να διδάξει σε όλους ότι ο καιρός του θανάτου δεν ήταν τίποτα άλλο από ένα μαγικό τέχνασμα. Η αποστολή του ήταν να κάνει τους ανθρώπους να πιστέψουν στην ατέλειωτη ζωή τους.

Για την Αγγελική Πυλαρινού

την Άννα-Μαρία Ιακόβου

την Λέλα