Το χρυσό σεντούκι

Μια φορά κι έναν καιρό βαθιά μέσα στο κενό της μνήμης γεννήθηκε μια ανάμνηση. Η ανάμνηση στολίστηκε αμέσως με την εικόνα της... Όταν σε ένα βασίλειο γεννιέται ένα παραμύθι, ο ουρανός χαράζει και μέσα από τη χαραμάδα ένας άγγελος κατεβαίνει, κρατώντας στα χέρια του ένα χρυσό σεντούκι. Το τάγμα των αγγέλων τον στέλνει για να κλειδώσει μέσα σε αυτό το σεντούκι το παραμύθι που γεννήθηκε. Εκείνη τη μέρα, όμως το παραμύθι που γεννήθηκε ήταν... μια πανέμορφη κοπέλα.

Από το πρωί εκείνης της μέρας, η γέρικη βελανιδιά στην άκρη του μεγάλου ποταμιού τραγουδούσε τα πιο όμορφα τραγούδια που άκουσαν ποτέ ανθρώπινο αυτί. Ήταν τόσο, μα τόσο ανάλαφρα αυτά τα τραγούδια που ακόμα και οι πέτρες δεν μπορούσαν να αντισταθούν στην άνωση της μουσικής τους και άρχιζαν να επιπλέουν πάνω στον άνεμο του τραγουδιού.  Για πολλές ώρες το τραγούδι της βελανιδιάς κρατούσε τις πέτρες ψηλά στον αέρα. Κάτι περίμενε... Δεν μπορούσε να την αφήσει να γεννηθεί χωρίς να είναι κοντά της η μάγισσα του ασημένιου δάσους. Δεν μπορούσε να την αφήσει να χαθεί με αυτόν τον τρόπο. Η χαραμάδα είχε αρχίσει να φαίνεται στον ουρανό, το ίδιο είχε αρχίσει να φαίνεται και μια χαραμάδα πάνω στη γέρικη βελανιδιά η μάγισσα, όμως δε φαινόταν πουθενά. Η βελανιδιά δεν μπορούσε να κρατήσει άλλο το παραμύθι μέσα της. Πλησίαζε η ώρα που έπρεπε να γεννηθεί. Όσο πλησίαζε η ώρα το τραγούδι γινόταν όλο και πιο ανάλαφρο, μέχρι που μπορούσε να σηκώσει τα βουνά και να τα κάνει να ταξιδέψουν πάνω στο καταπράσινο κάμπο. Τα βουνά χόρευαν πάνω στον καταπράσινο κάμπο σαν τα πλοία που ετοιμάζονται να ναυμαχήσουν πάνω στον απέραντο ωκεανό.

Ξαφνικά το τραγούδι της βελανιδιάς σταμάτησε και ένας τεράστιος κρότος ακούστηκε από τον ήχο των θεόρατων βουνών που ακούμπησαν με δύναμη το νέο χώμα που θα στήριζε από δω και πέρα τα πόδια τους.  Το παραμύθι είχε γεννηθεί... και ήταν μία κοπέλα τόσο όμορφη...

Ο άγγελος πετάχτηκε από τη χαραμάδα και έτρεξε να θερίσει το νέο καρπό του δέντρου των θαυμάτων. Τα κάτασπρα φτερά του έσπρωχναν τον άνεμο και το σεντούκι στα χέρια είχε πάρει φωτιά από την αντανάκλαση του φωτός που έβγαινε από το πρόσωπο της όμορφης κοπέλας. Ένα φως τόσο δυνατό, που έκανε τον ήλιο να φαίνεται με άστρο και το φεγγάρι να φωτιστεί για πρώτη φορά με το φως ενός παραμυθιού. Το όμορφο παραμύθι είχε καθίσει πάνω σε μία πέτρα και είχε βάλει το κεφάλι της μέσα στα πόδια για να κρύψει τη λάμψη του προσώπου του. Ο άγγελος κατέβηκε και στάθηκε δίπλα της. Άνοιξε το χρυσό του σεντούκι και ετοιμάστηκε να την κάνει αθάνατη ρίχνοντάς την στην αιώνια αφθαρσία της αιχμαλωσίας.

Μερικές φορές τα πράγματα δε γίνονται όπως πρέπει να γίνουν. Η μάγισσα του δάσους αγκάλιασε με δύναμη την κοπέλα και ένας τρομερός αέρας τις κύκλωσε. Ο αέρας παρέσυρε τον άγγελο και τον έκανε να πετάξει μακριά. Ο άγγελος μπήκε πάλι μέσα στη χαραμάδα του ουρανού και η γη έπαψε να μιλά πια με τα άστρα. Ο άνεμος κόπασε. Η μάγισσα τίναξε τα μαλλιά της, κάθισε στο πλάι της όμορφης κοπέλας και της έπιασε το χέρι. «Είναι ώρα να ξεκινήσουμε» της είπε. Η κοπέλα έπιασε το σεντούκι από κάτω και τη ρώτησε γιατί δεν την άφησε να μπει μέσα. Η μάγισσα χαμογέλασε και της έγνεψε να την ακολουθήσει.

Η κοπέλα την ακολούθησε και συνέχισε να την ακολουθεί για τα επόμενα χρόνια της θλιβερής ζωής της. Η μάγισσα χρειάζονταν τη λάμψη του προσώπου της για να στολίσει τα μαγικά της ξόρκια, μα κάθε φορά που το έκανε αυτό η λάμψη γινόταν όλο και λιγότερη. Σιγά, σιγά χάθηκε τελείως το παραμυθένιο φως και δεν υπήρχε πια τίποτα που να το θυμίζει.  Το πρόσωπο τις κοπέλας ήταν τόσο σκοτεινό όσο και αυτό της μάγισσας. Η μάγισσα το παρατήρησε αυτό και σταμάτησε να χρησιμοποιεί το πρόσωπο της νεαρής κοπέλας. Σταμάτησε να θέλει να την έχει κοντά της. Άρπαξε την κοπέλα για ακόμα μια φορά από το χέρι και ορκίστηκε να μην σταματήσει μέχρι που  να γίνει το πρόσωπό της λαμπερό, όπως και πριν.

Ένας μάγος συνάντησε τις δύο γυναίκες στο δρόμο και τις ρώτησε για την πορεία που ακολουθούσαν. Η μάγισσα του απάντησε ότι ακολουθούσαν το φως, όπου και αν βρίσκονταν αυτό. Ο μάγος γέλασε και είπε με μεγαλόφωνη φωνή «το φως είναι παντού». Η μάγισσα δεν έδωσε σημασία στα λόγια του και συνέχισε να ακολουθεί το φως ελπίζοντας ότι έτσι θα ξαναφώτιζε το πρόσωπο του όμορφο παραμυθιού. Το πρωί ακολουθούσε το φως του ήλιου και το βράδυ το φως του φεγγαριού και έτσι δε κατάφερνε να φτάσει ούτε στον ήλιο, αλλά ούτε στο φεγγάρι. Η όμορφη κοπέλα την ακολουθούσε και παρακαλούσε να τέλειωνε αυτή η ανούσια ζωή που ζούσε. Ένιωθε ότι δεν υπήρχε κανένα νόημα για να ζει και αυτό την έκανε να υποφέρει.

Πέρασαν πολλές μέρες και διένυσαν τεράστιες αποστάσεις προς το φως χωρίς να καταφέρουν να κάνουν τίποτα για να φωτιστεί το όμορφο παραμύθι. Κάποια μέρα, ένα όμορφο πριγκιπόπουλο έτυχε να τις συναντήσει στο δρόμο και ρώτησε τη μάγισσα αν ήξερε που ήταν το βασίλειο του αδάμαστου ποταμού, όπου ήθελε να πάει. Η μάγισσα του έδειξε το δρόμο και του ευχήθηκε καλή τύχη. Το πριγκιπόπουλο όλη αυτή την ώρα δεν είχε καταφέρει να πάρει τα μάτια του από την όμορφη κοπέλα, αλλά και η κοπέλα ήθελε να καταφέρει να σηκώσει το βλέμμα της και να τον κοιτάξει κατάματα τόσο, όσο τίποτα άλλο στον κόσμο. Το πριγκιπόπουλο άρχισε να απομακρύνεται και το όμορφο παραμύθι τον έβλεπε μη μπορώντας να κρύψει την έκπληξή της. Ξαφνικά το πριγκιπόπουλο σταμάτησε, γύρισε το κεφάλι του, κατέβηκε από το άλογο και πλησίασε την όμορφη κοπέλα. Την κοίταξε στα μάτια, της έπιασε το χέρι και της χάρισε ένα λουλούδι. Η κοπέλα χαμογέλασε για πρώτη φορά στη ζωή της και το πρόσωπό της έγινε πάλι φωτεινό. Η μάγισσα κατάλαβε τότε ότι άδικα έψαχνε να της δώσει πίσω το φως της, ακολουθώντας το φως του ήλιου και του φεγγαριού. Το φως στο πρόσωπο της κοπέλας ήταν η χαρά που ένιωθε βαθιά μέσα της. «Θες να τον ακολουθήσεις;» είπε η μάγισσα στην κοπέλα. «Και αυτό που ψάχνουμε;» απάντησε αυτή. «Βαρέθηκα να ψάχνω αν θες ακολούθησε εμένα στο σπίτι μου ή το πριγκιπόπουλο». Το πριγκιπόπουλο γονάτισε μπροστά της και της ζήτησε να τον ακολουθήσει. Η κοπέλα έγνεψε καταφατικά και το πρόσωπό της έγινε ακόμα φωτεινότερο.

Όσο ταξίδευαν μαζί οι δυο τους προς το βασίλειο το πρόσωπό της γινόταν όλο και φωτεινότερο, όλο και πιο λαμπερό. Κάποια στιγμή σταμάτησαν σε ένα πηγάδι για να πιουν νερό και να ξεκουραστούν. Ο αέρας έπαιζε με τα φύλα του κισσού και τα στάχια που είχαν ζώσει γύρω, γύρω το πηγάδι. Το όμορφο πριγκιπόπουλο έκοψε ένα στάχυ και έκανε με αυτό ένα δαχτυλίδι. Η κοπέλα τον παρακολουθούσε με την άκρη του ματιού της και τα μάτια της έλαμπαν από χαρά και ελπίδα. Το πριγκιπόπουλο πλησίασε, της έδειξε το δαχτυλίδι και της είπε « Θέλω να γίνεις η μητέρα των παιδιών μου». Τα μάτια της όμορφης κοπέλας γέμισαν με δάκρυα και το πρόσωπό της έγινε τόσο φωτεινό που φώτισε το σκοτάδι του ήλιου. Ένα άγγελος κατέβηκε τότε από τον ουρανό και στάθηκε, κρατώντας το χρυσό σεντούκι δίπλα στην κοπέλα. «Το πρόσωπό σου ξαναγέμισε με φως και άρα η ψυχή σου με χαρά. Θες να σε κλειδώσω τώρα μέσα στο χρυσό σεντούκι ώστε να μείνεις χαρούμενη για πάντα ή θα αρνηθείς την αιώνια ευτυχία για ακόμα μια φορά;». Η όμορφη κοπέλα γύρισε προς το πριγκιπόπουλο και είπε «θα μείνω μαζί του».

Τα χρόνια περνούσαν, το πριγκιπόπουλο γερνούσε, αλλά όχι και η κοπέλα. Βλέπετε... τα παραμύθια δε γερνάνε ποτέ.  Πέρασαν πολλές όμορφες στιγμές μαζί και το πρόσωπο της κοπέλας δεν έπαψε να λάμπει ούτε μία στιγμή. Ο καιρός περνούσε, όμως και ο φόβος ότι κάτι θα τους χώριζε γινόταν όλο και μεγαλύτερος. Κάποια μέρα το πριγκιπόπουλο ξέχασε να ανοίξει τα μάτια του, ξέχασε ότι η όμορφη γυναίκα του, του είχε ετοιμάσει το αγαπημένο του πρωινό και ότι ήταν η ώρα να ποτίσει τα όμορφα λουλούδια του κήπου τους. Η κοπέλα έσκυψε και τον φίλησε στο μέτωπο, ήξερε ότι δεν είχε πεθάνει, αλλά ήξερε και ότι δεν θα τον ξαναέβλεπε ποτέ. Στεναχωρήθηκε τόσο πολύ που όχι μόνο έσβησε το φως από το πρόσωπό της, αλλά μετατράπηκε σε ένα σκοτεινό κενό.

Τα χρόνια πέρασαν, όμως κάποια στιγμή και για το παραμύθι μας. Έπρεπε να μπει και αυτό στο χρυσό σεντούκι της είτε ήθελε είτε όχι και να ζήσει αιώνια μέσα σε αυτό με το φως που είχε ή μάλλον που δεν είχε... Αιώνια στο σκοτάδι... Ο άγγελος ήταν ακριβής στην ώρα του. Κατέβηκε όταν το χιλιοστό πρώτο άστρο της χαράς πέρασε πάνω το σημείο που γεννήθηκε το παραμύθι, η όμορφη κοπέλα. Ο άγγελος κοίταξε με δάκρυα στα μάτια το πρόσωπο της κοπέλας και της είπε «πρέπει να μπεις». Η κοπέλα ετοιμάστηκε να μπει μέσα όταν ξαφνικά μια φωνή τη σταμάτησε από μακριά. Ήταν η μάγισσα που είχε διώξει τον ίδιο άγγελο όταν είχε γεννηθεί η κοπέλα. «Στάσου λίγο» είπε στον άγγελο. Ο άγγελος της έγνεψε χαμογελώντας. Η μάγισσα πλησίασε την κοπέλα και ακούμπησε με την παλάμη της την καρδιά της. «Κοίτα μέσα» της είπε. Η κοπέλα μπόρεσε τότε να κοιτάξει μέσα στην καρδιά της και αυτό που είδε δεν ήταν τίποτα άλλο από τον όμορφο πρίγκιπά της. Κατάλαβε ότι ήταν για πάντα μαζί της, μέσα στην καρδιά της. Ακούμπησε με τα δυο της χέρια την καρδιά της και άρχισε να φιλά με αναφιλητά τη μάγισσα που την έδειξε αυτό που ένιωθε, αλλά δε μπορούσε να πιστέψει. Το πρόσωπό της έγινε τόσο φωτεινό όσο φωτεινό ήταν και εκείνη τη μέρα. Εκείνη τη μέρα που ένα δαχτυλίδι από στάχυ της χάρισε την μεγαλύτερη χαρά που είχε νιώσει ποτέ. Ο άγγελος της έπιασε το χέρι και την έβαλε μέσα στο χρυσό σεντούκι. Θα έμενε για πάντα έτσι, χαρούμενη.

Αφιερωμένο

Inoula treloula / dimitris poupakis