Τα νεκρά χείλια.

Μια φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά τα χρόνια οι άνθρωποι και οι νεράιδες ζούσαν όλοι μαζί ευτυχισμένοι, όλοι κάτω από τον ίδιο ήλιο, κάτω από το ίδιο φεγγάρι. Μια φορά κι έναν καιρό... Οι άνθρωποι επέλεξαν να ζήσουν μόνοι τους... Ζήλευαν τα όμορφα πλάσματα και δε μπορούσαν να ζουν άλλο μαζί τους. Οι νεράιδες έφευγαν.... Μια φορά κι έναν καιρό όποιος ήθελε μπορούσε να ακολουθήσει τις νεράιδες και να μείνει μαζί τους για πάντα. Όλοι θέλησαν να τ’ αφήσουν πίσω τους όλα, αλλά μόνο ένας το τόλμησε. Μία πριγκίπισσα. Ήταν ευτυχισμένη; Αξίζει η ευτυχία σε κάποιον που αφήνει πίσω του τα παιδιά που μόλις γέννησε για να ζήσει με τις νεράιδες; ....

Ήταν σκοτεινά στο δωμάτιο. Το τζάκι έδειχνε μια φωτιά να καίει. Κανείς δε θέλησε να μάθει που έκαιγε και για ποιον. Η πριγκίπισσα αποφάσισε να γεννήσει τα παιδιά της μυστικά. Κάτω από το παράθυρο οι νεράιδες περπατούσαν σε σειρά και χάνονταν μέσα σε ένα ψηλό πύργο στο κέντρο του κάστρου.

-        «κάνε γρήγορα» ψιθύρισε η πριγκίπισσα στην υπηρέτρια που ήταν δίπλα της «πρέπει να προλάβω να πάω μαζί τους».

-        Μα δε μπορείτε ακόμα, δε γεννήσατε.

-        Θα γεννήσω και θα πάω, κάνε γρήγορα.

-        Και τα παιδιά;

Μία κραυγή ακούστηκε σε όλο το κάστρο και τάραξε την ηρεμία της νύχτας και μετά το κλάμα ενός μωρού και μετά και άλλο κλάμα.

Τα  χρόνια πέρασαν και οι άνθρωποι είχαν τόσο καιρό να δουν νεράιδα που σιγά σιγά έμαθαν να πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν νεράιδες.

Στο βασίλειο όλοι ήξεραν για τα δύο πριγκιπόπουλα. Τον Χασάν και τον Ισμέτ. Ο Χασάν ήταν μικρότερος. Ο Ισμέτ ήταν μεγαλύτερος. Ο Χασάν έδειχνε συνέχεια την αγάπη του για τον αδερφό του. Ο Ισμέτ δε το έκανε ποτέ. Ο Χασάν έδειχνε πάντα αυτό που ένιωθε. Ο Ισμέτ δεν είχε χαμογελάσει δεν είχε αγκαλιάσει δεν είχε μιλήσει ποτέ στη ζωή του. Η αγάπη των δύο αδερφών, ένας γρίφος που έμεινε άλυτος. Η σιωπή του Ισμέτ, μια σιωπή που θα του στερούσε τη ζωή του.

Ένας τεράστιος πύργος ορθωνόταν στο κέντρο του κάστρου. Όλοι λέγαν ότι ήταν στοιχειωμένος. Όλοι περίμεναν να βγει κάτι από μέσα, αλλά κανείς δε πλησίαζε για να το τραβήξει έξω. Πράγματι τα βράδια, όταν έπεφτε η δροσιά και το φως του φεγγαριού σκέπαζε τις ξύλινες στέγες των σπιτιών, φωνές ακούγονταν μέσα από τον πύργο. Μα ποιος μιλούσε; Ο Ισμέτ; Ο Ισμέτ δεν μπορούσε να μιλήσει ή μήπως μπορούσε;... Σε αυτό τον πύργο ζούσε μονάχα ο Ισμέτ. Δε φοβόταν τον πύργο. Άλλωστε τίποτα δεν τον τρόμαζε περισσότερο από τους ανθρώπους. Θα μπορούσε να πεθάνει, αλλά όχι να μείνει μαζί με άλλους. Μέσα στο πύργο δεν υπήρχε σχεδόν κανείς... Ο πύργος δεν είχε πατώματα. Πανύψηλος και ένα δωμάτιο. Το ταβάνι υψωνόταν δεκάδες μέτρα πάνω από το κεφάλι του Ισμέτ. Στο εσωτερικό του υπήρχε μόνο ένα τραπέζι μια καρέκλα και ένας μικρός καθρέφτης στο τοίχο, θολός, πάντα θολός. Μια ανάσα τον θόλωνε πάντα, αλλά ποιανού η ανάσα;

Όσο περνάει ο καιρός όλα χωρίζουν. Και το βασίλειο τώρα χωρίζει... Ένα κομμάτι για τον Ισμέτ και ένα για τον Χασάν. Τόσο καιρό ο Χασάν δεν ενδιφερόταν για το αν τον αγαπούσε ο αδεφός του ή όχι. Όλα άλλαξαν όταν μαθεύτηκε ο χωρισμός του βασιλείου. Άρχισε να του γίνεται εμμονή η ιδέα ότι ο αδερφός του δεν του είχε δείξει ποτέ την αγάπη του. Είχε γίνει μόνιμο μοτίβο στα όνειρά του, η εικόνα του αδερφού του, που δεν έκανε τίποτα, που δεν έλεγε την αγάπη του. Τα χίλια του Ισμέτ κοιτούσε κάθε μέρα για να τα δει να κινιούνται και να λέγε σε αγαπώ αδερφέ μου, αλλά ποτέ δε κοίταξε τα μάτια του Ισμέτ που δάκριζαν, καθώς έβαζε όλη του τη δύναμη να σηκώσει τα νεκρά του χείλια. Μέρα με τη μέρα η μανία αποκτούσε εξουσία στο μυαλό του Χασάν. Σιγά σιγά απόκτησε εξουσία και στο χέρι του και το όπλισε με ένα μαχαίρι. Κανείς δεν ήξερε γιατί κρατούσε το μαχαίρι, ούτε ο ίδιος... μόνο ο Ισμέτ κατάλαβε...

Εκείνο το βράδυ ο Χασάν σκέφτονταν τα ανέκφραστα χίλια του Ισμέτ και ο Ισμέτ το τρεμάμενο χέρι του αδερφού του. Κοίταξε στον καθρέφτη... τα μάτια του θολά στη θέση τους... και μετά........................... στα χέρια του... έτοιμο δώρο για τον αδερφό του που δε τα είχε κοιτάξει ποτέ... έκλεισε το βλέμμα του και την αγάπη του σε ένα κουτί και τα άφησε στην άκρη, να τα βρει ο αγαπημένος του αδερφός. Δεν άντεξε... το πρωί έφυγε για πάντα.

Με τα μάτια θολωμένα από το μίσος και τη τρέλα ο Χασάν έτρεξε κρατώντας ψηλά το μαχαίρι στο πύργο που κοιμόταν ο αδερφός του. Μπήκε μέσα και βρήκε το κορμί του να είναι όπως το περίμενε, αλλά τον ίδιο αναπάντεχα αλλαγμένο. Πλάι του ένα κουτί με τ’ όνομά του. Το έπιασε και το άνοιξε.

Όταν είδε ο Χασάν αυτό που πάντα κοιτούσε, αλλά ποτέ δεν έβλεπε ένιωσε την καρδιά του να ξεκολλά από μέσα του και να πέφτει στο πάτωμα. Ήταν τόσο έντονο το αίσθημα αυτό που κοίταξε στο πάτωμα... και είδε την καρδιά του πεσμένη κάτω...... έσκυψε να την πιάσει ... και γέμισαν τα χέρια του από δάκρυα. Όταν κλαίει η καρδιά τα μάτια δε δακρύζουν...

Σήκωσε το βλέμμα του. Ο καθρέφτης και πάλι θολός, όμως τώρα διπλά θολός... τον πλησίασε και τον σκούπισε απαλά με το χέρι του να κοιτάξει. Οι σταγόνες φύγανε από τον καθρέφτη και είδε τον αδερφό του να τον κοιτά και τη μάνα τους να τον κρατά στην αγκαλιά της. Άφησε την ανάσα του και το τζάμι θόλωσε ξανά. Το σκούπησε και σταμάτησε να ανασάνει. Ήθελε να κοιτά τον Ισμέτ. Ήθελε να τον κοιτά στα μάτια. Άρχισε να ζαλίζεται... έπρεπε να ανασάνει για να μην πεθάνει, αλλά αν ανάσεναι θα θόλωνε ο καθρέφτης, θα έχανε τον Ισμέτ.

Ο Χασάν δε άφησε την ανάσα του, δεν άφησε τον Ισμέτ να χαθεί από τα μάτια του ποτέ....

- Σας περίμενα. Ελάτε πάμε. Ελάτε να σας δείξω την νεραϊδοχώρα.

- Μας άφησες.

- Το μετάνιωσα.

Γράφτηκε για...........................

Μαρία Χάλια

Κατερίνα Χάλια (ένα παραμύθι της μας έδωσε έμπνευση)

Ευγενία Ιωαννίδου (ένα ποίημά της μας έδωσε έμπνευση)

Αναστασία και Κωνσταντίνα και Δήμητρα και Μάκη (φίλοι της Άννας - Μαρίας)

Μάγδα (έχει γενέθλια 30 Μαρτίου και η Αγγελική της κάνει δώρο αυτή την αφιέρωση)

Βάσω και Εύη οι δύο φίλες από Σταυρούπολη

Φωτεινή Δουβή και Δέσποινα Χρυσικού (από claire στο msn)

Στεφανία (μια καλή φίλη που μας έδωσε ιδέα για παραμύθι)

Ανδριάνα (μια καλή φίλη που μοιράστηκε μαζί μας κάτι δικό της)

Αγγελίδου Τατιάνα

Ειρήνη (συζητήσαμε μαζί αυτό το παραμύθι κα με βοήθησε πολύ)

για όσους δεν είναι στο fb group και θέλουν να ενημερώνονται με mail για τα νέα παραμύθια μπορούν να κάνουν εγγραφή mail πάνω δεξιά στη σελίδα. όσοι θέλουν να λάβουν ενημέρωση όταν απαντηθεί το σχόλιό τους να το δηλώσουν στη φόρμα που εμφανίζεται μετά τη δημιουργία του σχολίου. Όσοι δε θέλουν να αφήσουν το mail τους μπορούν να σχολιάσουν στο group fb.