Νεράιδα Σεραφίνα πληγωμένος εαυτός

ΣΑΣ ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΝΑ ΤΟ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΜΕ ΤΗ ΣΥΝΟΔΕΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ adiemous

προτείνεται να διαβαστεί με τη συνοδεία της μουσικής adiemus

Μια φορά κι έναν καιρό σε μια χώρα πολύ μακριά από εδώ ζούσαν μερικοί άνθρωποι μεταξύ τους και με τους εαυτούς τους. Κάθε ένας από αυτούς είχε να δείξει έναν άνθρωπο πανομοιότυπο με τον ίδιο, μόνο που δεν ήταν ο δίδυμος αδερφός του, αλλά ο κακόβουλος εαυτός του. Οι άνθρωποι αυτοί είχαν σαν μοναδικό στόχο στη ζωή τους να καταφέρουν να πιουν από τις 12 πηγές του κυανού λιβαδιού. Όποιος τα κατάφερνε θα συνέχιζε να ζει όπως είχε μάθει μέχρι τώρα, ενώ όποιος δε τα κατάφερνε θα άλλαζε η ζωή του είτε προς το καλύτερο, είτε προς το χειρότερο.

Οι άνθρωποι ζούσαν πολύ καλά σε αυτή τη χώρα. Γελούσαν και τραγουδούσαν σε κάθε γιορτή και γιορτή είχαν κάθε μέρα. Ακόμα πήγαιναν να κάνουν μπάνιο στη θάλασσα των γαλάζιων ονείρων και έβλεπαν το ηλιοβασίλεμα από την κορυφή του λευκόχρυσου όρους.  Ήταν πολύ χαρούμενοι και δεν ήθελαν να αλλάξει στο παραμικρό η ζωή τους.

Αντίθετα, οι εαυτοί τους δεν άντεχαν αυτή τη ζωή. Ζητούσαν απεγνωσμένα να αλλάξει κάτι, οτιδήποτε. Δε φταίει το γεγονός ότι δεν τους άρεσε να ζουν μια ζωή όπως αρέσει στον κάθε άνθρωπο, απλά φταίει το γεγονός ότι είχαν διαφορετικά μάτια από τους αντίστοιχους ανθρώπους και έτσι έβλεπαν την ίδια ζωή με άλλα μάτια, κάτι που τους έκανε να ζητάνε ή άλλα μάτια ή άλλη ζωή.

Τα διαφορετικά μάτια των ανθρώπων και των εαυτών τους, τους έκαναν να βρίσκονται σε ένα διαρκή πόλεμο. Οι άνθρωποι προσπαθούσαν να πιουν από τις 12 πηγές του κυανού λιβαδιού για να συνεχίσουν να ζουν τη ζωή που αγάπησαν και οι αντίστοιχοι εαυτοί τους προσπαθούσαν να τους εμποδίσουν για να αλλάξει αυτή η ζωή που δε μπορούσαν να αγαπήσουν.

Ο Στάθης ήταν ένας καλόκαρδος άνθρωπος που του άρεσε να πλέκει χρωματιστά καλάθια και να τρώει ψημένα αμύγδαλα. Ο Στάθης, όπως και οι υπόλοιποι κάτοικοι της χώρας αυτής, προσπαθούσε με όλες του τις δυνάμεις, από τότε που έμαθε τι θα κερδίσει αν τα καταφέρει, να πιει και από τις 12 πηγές του κυανού λιβαδιού.  Πήγαινε στο κυανό λιβάδι μία φορά κάθε δεύτερη βδομάδα. Βλέπετε ο Στάθης είχε πολύ δουλειά να κάνει με τα χρωματιστά του καλάθια και δε μπορούσε να φεύγει όποτε ήθελε. Άλλωστε το κυανό λιβάδι ήταν πέρα από τους 3 λόφους που έζωναν την όμορφη χώρα τους. Υπήρχαν διάφορες αφηγήσεις για το κυανό λιβάδι. Πολλοί γέροντες έλεγαν ότι, όταν ήταν μικρά παιδιά έτυχε να παίζουν σε αυτό το πανέμορφο λιβάδι και τότε εμφανίστηκαν μπροστά τους ξωτικά ντυμένα χωρικοί, των οποίων, όμως, τα πρόσωπα φωτίζονταν με μία ανεξήγητη λάμψη. Σχεδόν κανείς δεν έλεγε ότι πίστευε σε αυτές τις ιστορίες, αν και όλοι τις πίστευαν. Μόνο ο γέρο-Στάθης παραδεχόταν ότι αυτές οι ιστορίες ήταν πέρα για πέρα αληθινές. Πολλοί έλεγαν ότι πήγαινε στο κυανό λιβάδι μόνο και μόνο για να συναντήσει αυτά τα παράξενα πλάσματα και όχι επειδή ήθελε να πιει από  τις 12 πηγές. Ίσως να είχαν και δίκιο. Κανείς δεν ξέρει. Ο μόνος που τον ακολουθούσε ήταν ο εαυτός του, ο οποίος δε μπορούσε να μιλήσει.

Κάθε δεύτερη βδομάδα ο γέρο-Στάθης σηκωνόταν πολύ, πολύ νωρίς από το κρεβάτι του, άνοιγε τα ξύλινα παραθυρόφυλλα και κοιτούσε προς την ανατολή αν και ακόμα ήταν πολύ νωρίς για να φανεί ο ήλιος. Το φεγγάρι έλαμπε ακόμα πάνω στον ξάστερο ουρανό, το ίδιο έλαμπε και το πρόσωπό του. Κοιτούσε επίμονα για πολύ ώρα προς την ανατολή μέχρι που... μια νεράιδα εμφανίστηκε στο μέρος που κοιτούσε, τον πλησίασε, του έδωσε ένα φιλί και μόλις ξαναγύρισε στην ανατολή άρχισε ο ήλιος να ξεπροβάλει δειλά, δειλά. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι σαν να τον τράβηξε η νεράιδα από το κρεβάτι του για να φωτίσει την όμορφη μέρα. Ο γέρο Στάθης με μια γρήγορη βιαστική κίνηση επέστρεψε τη ματιά του στο δωμάτιο, άρπαξε το ξύλινο ραβδί του, φόρεσε το σάκο* του και κατέβηκε τις εξωτερικές πέτρινες σκάλες για να φτάσει στο στάβλο και να σαμαρώσει το υπομονετικό γαϊδουράκι του. Τους περίμενε ένα μακρινό και κουραστικό ταξίδι.

Περπατούσαν μαζί για πολύ ώρα. Από πίσω ακολουθούσε σιωπηλά ο κακόβουλος εαυτός, αλλά ο γέρο-Στάθης δεν του έδινε σημασία, ούτε καν τον κοιτούσε. Αυτός μπροστά με το γαϊδουράκι του και σαν σκιά από πίσω του ο σιωπηλός εαυτός. Είχαν απομακρυνθεί αρκετά όταν οι χρωματιστές σταγόνες από τις 12 γιγάντιες πηγές του κυανού λιβαδιού άρχισαν να  στροβιλίζονται στον άνεμο. Ένα εξωγήινο ουράνιο τόξο, με χρώματα που πρώτη φορά συναντούσαν ανθρώπινα μάτια του, τους κύκλωσε και άγγιξε με την αύρα του, απαλά, τα πρόσωπά τους. Ο Στάθης χαμογέλασε στο άγγιγμα του ουράνιου τόξου και ο εαυτός του τραβήχτηκε απότομα προς τα πίσω και έπεσε κάτω.  Ο Στάθης σταμάτησε και άπλωσε το χέρι του. Ο εαυτό του το έπιασε και χαμογέλασε...

Συνέχισαν να περπατάνε. Πέρασαν από τις πέτρες των Αματαχ, των γιγάντων του γένους των νεραϊδών. Οι θρύλοι έλεγαν ότι αν αγγίξεις αυτές τις πέτρες ένα δυνατός άνεμος ξεκινά από τον ουρανό, από το βασίλειο των γιγάντων και σε σηκώνει ψηλά, πολύ ψηλά. Όλοι δίσταζαν να τις ακουμπήσουν (η αλήθεια ήταν ότι ήταν τόσο όμορφες που δύσκολα θα τολμούσες να τις αγγίξεις), αλλά ο γέρο-Στάθης ήθελε να ελέγχει κάθε φορά αν αυτό ήταν απλά ένας θρύλος ή ακόμα πιο απλά ένα ακόμα θρύλος που ήταν αληθινός. Τα πόδια του πέρασαν πάνω από τα αναρίθμητα λουλούδια που στόλιζαν το κυανό βασίλειο και πλησίασε με γοργά βήματα μία από τις πέτρες. Την κοίταξε και ένα δάκρυ κύλισε από τα μάτια του. Άπλωσε το χέρι του και την ακούμπησε. Δεν έγινε τίποτα... Τα πουλιά σταμάτησαν να πετούν... Ένα αεράκι χάιδεψε τα πόδια του... Το φύλλωμα των δέντρων άρχισε να κινείται έντονα... Ένας ήχος... Σαν να άνοιξαν οι ουρανοί και άφησαν κάτι... Και γέμισε το λιβάδι άνεμο.....................

Ο γέρο-Στάθης άρχισε να γελά σαν μικρό παιδί, ενώ πετούσε με τον άνεμο. Ήταν ένα μικρό παιδί......... Το γέλιο του γέρο-Στάθη μεγάλωσε... όχι ήταν άλλο γέλιο... και άλλο... και άλλο..... Γέμισε το λιβάδι με φωνές και τραγούδια.... Ο εαυτός του γέρο-Στάθη σήκωσε σιγά, σιγά το κεφάλι του. Χιλιάδες νεράιδες πετούσαν πάνω από το κεφάλι του, πετούσαν, τραγουδούσαν και γελούσαν με το γέρο-Στάθη και τον άνεμο. Όλες οι νεράιδες ήταν τόσο όμορφες... αλλά μόνο μία τον κοιτούσε. Ναι μόνο μία τον κοιτούσε. Ναι τον κοιτούσε. Δε μπορούσε να το πιστέψει. Ένα υπέροχο πλάσμα τον κοιτούσε στα μάτια. Ένα δάκρυ κύλισε πάνω στο μάγουλό του. Δεν ήθελε να ζήσει κάτι άλλο από τη ζωή του, δεν ήθελε να ζήσει άλλη ζωή, μόνο αυτό επιθυμούσε σε όλη του τη ζωή, να τον κοιτάξει μια νεράιδα, όχι στα μάτια απλά να τον κοιτάξει, αλλά!!! αυτή τον κοίταξε κατευθείαν στα μάτια.

Κάθισε πάνω σε μία πέτρα δίπλα από το γάιδαρο του γέρο-Στάθη και περίμενε να τελειώσει ο πανέμορφος χορός των νεράιδων και να κατεβεί ο γέρο-Στάθης για να προσπαθήσει πάλι να πιει από τις 12 πηγές του κυανού βασιλείου.

Ο γέρο-Στάθης άγγιξε απαλά τα πόδια του στα λουλούδια και πλησίασε το γαϊδουράκι του. Πήρε το παγούρι και πλησίασε την πρώτη πηγή. Έσκυψε κάτω από τι γιγάντια πηγή και έβρεξε τα μαλλιά του. Γέμισε τη χούφτα του με νερό και την πέταξε στο πρόσωπό του παίρνοντας μια βαθιά ανάσα. Ο εαυτό του τον κοίταξε να απολαμβάνει το νερό της πηγής και χαμογέλασε κρυφά. Μερικά δάκρυα κύλισαν από τα μάτια του, τα μάζεψε στη χούφτα του και ακούμπησε δειλά το πρόσωπό του. Ο γέρο-Στάθης έριξε μερικές σταγόνες μέσα στο παγούρι του και μετά περπάτησε προς τη δεύτερη πηγή. Συνήθως μόλις προχωρούσε προς τη δεύτερη πηγή ο εαυτός του, του έπαιρνε το παγούρι και έτρεχε μακριά, αλλά τώρα δε το έκανε.... Ο γέρο-Στάθης παραξενεύτηκε και τον κοίταξε με μία λοξή ματιά. Προχώρησε και στην τρίτη πηγή και στην τέταρτη.... και στην ενδέκατη.... Ποτέ κανείς δεν είχε καταφέρει να φτάσει ως τη 12 πηγή. Πάντα ο εαυτός τους κατάφερνε και τους σταματούσε πολύ νωρίτερα. Τώρα, όμως, ο γέρο-Στάθης στεκόταν μπροστά την 12 πηγή έχοντας βάλει ήδη στο παγούρι του νερό από τις υπόλοιπες 11 χωρίς να τον έχει πειράξει ή εμποδίσει καθόλου ο εαυτός του. Ο γέρο-Στάθης κοντοστάθηκε και κοίταξε προς το γαϊδουράκι του. Ο εαυτός του καθόταν ακόμα εκεί, αμίλητος όπως πάντα κοιτώντας κάτω.

Ο γέρο-Στάθης άφησε το νερό απ το παγούρι του να χυθεί και πλησίασε τον εαυτό του. Τον ακούμπησε στην πλάτη και με απαλή φωνή του είπε «τί έχεις;». Ο εαυτό τους παρέμεινε σιωπηλός. Το μόνο που έκανε ήταν να πιάσει το σχοινί του γαϊδάρου και να το ακουμπήσει στο χέρι του γέρο-Στάθη. Ο γέρο-Στάθης το έσφιξε στην παλάμη του και ξεκίνησε πάλι προς τη χώρα του. Ο εαυτός ακολουθούσε πάλι σκυφτός από πίσω....

το πρώτο μέρος τελείωσε κάπου εδω...........

αφιερωμένο στη νεράιδα Σεραφίνα..............

Από το Blog Ζήσε σε ένα παραμύθι http://adamhbl.wordpress.com/