Γράφει ο Charalampos D. Adam:
Πριν διαβάσεις το παραμύθι "Delicious Corpses" Πρέπει να ξέρεις ότι δημοσιεύω ένα νέο παραμύθι Κάθε Σάββατο μετά τις 12:00 μ.μ. Μπορείς να προτείνεις εσύ έναν τίτλο ή το θέμα του επόμενου παραμυθιού, όπως έκανε ο @iPantix για το παραμύθι που ακολουθεί.
Αυτό μπορείς να το κάνεις είτε στο twitter είτε στο facebook. Αναζήτησέ με ως Adam Charalampos και θα με βρεις.
3D and HD: Επίσης, μπορείς να δεις το παραμύθι "Delicious Corpses" σε τρεις διαστάσεις εδώ: http://bit.ly/XW4Fp1
Δε χρειάζεται να έχεις διαβάσει τα προηγούμενα παραμύθια για να απολαύσεις την ανάγνωση, ωστόσο, κάθε παραμύθι περιγράφει ένα κομμάτι από το παρελθόν του κυρίου Τικλ Πιτ Ταγκλ και όπως γνωρίζεις, το παρελθόν επηρεάζει άμεσα το παρόν και το μέλλον.
Delicious Corpses
Μία φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά τα χρόνια, τότε που τα μικρά πλάσματα μπορούσαν να κάνουν για φωλιά τους τα ξεχασμένα σκουφάκια των νάνων, συνέβη κάτι τόσο απίθανο που πολλές φορές το θυμούνται οι νεράιδες τα πρωινά και δακρύζουν. Άλλοι τα λένε πρωινά δάκρυα και άλλοι , περισσότερο δεμένοι με τον υλικό κόσμο, τα ονομάζουν δροσοσταλίδες.
Εκείνη την εποχή οι νάνοι ήταν τόσο πολλοί στον αριθμό, αλλά και τόσο ξεχασιάρηδες που ολόκληρο το δάσος του λευκού ελαφιού είχε γεμίσει με μακρόστενα, μυτερά σκουφάκια. Σκουφιά διαφόρων σχημάτων, όμως πάντα με την ίδια φουντωτή, χνουδωτή κορδέλα γύρω από το στόμιο του σκούφου. Στο σημείο όπου το μικρό κεφάλι του νάνου (αλλά μεγάλο σε σχέση με το σώμα του) συναντούσε τη δέσμευση της καλυμμένης κεφαλής. Ίσως αυτός να ήταν και πραγματικά ο λόγος χάρη στον οποίο ολόκληρο το δάσος είχε γεμίσει με νανοσκουφάκια.
Να ξέρετε ότι η δέσμευση είναι κάτι που δεν άρεσε καθόλου στους νάνους και να είστε σίγουροι ότι με την πρώτη ευκαιρία θα πετάξουν το σκουφί τους και αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν ότι το έχασαν κάπου μέσα στο δάσος και αν φιλοτιμηθείς να τους βοηθήσεις να το βρουν, τότε εκείνοι θα αρνηθούν ευγενικά λέγοντας ότι δε θέλουν να σε βάζουν σε κόπο.
Όμως, ας αφήσουμε τους νάνους κατά μέρος γιατί η αλήθεια είναι ότι πολλά μπορούν να ειπωθούν για αυτό το παράξενο γένος πλασμάτων και ακόμη μεγαλύτερη αλήθεια είναι ότι, ακόμη και αν μιλάμε μέρες για αυτούς, άκρη δε θα βγάλουμε. Είναι γένος τόσο αρχαίο που έχει καταπιαστεί με όλους τους μύθους και τις ιστορίες που έχουν βγάλει άλλα γένη για αυτούς με αποτέλεσμα να διαστρεβλωθεί η αλήθεια που κρυβόταν πίσω από αυτούς σε τέτοιο βαθμό που ακόμη και οι ίδιοι δε μπορούν πια γνωρίζουν τί είναι ψέμα και τι μισό ψέμα. Πάντως, μία φορά αλήθεια δε θα βρεις. Τσάμπα κόπος.
Θα μπορούσε να αναρωτηθεί κανείς τί σχέση μπορούν να έχουν οι νάνοι με τα νόστιμα πτώματα. Πάντως, κανείς δεν υπαινίχτηκε ότι οι νάνοι έχουν ιδιότητες αγγέλου ή ότι είναι τελείως άκακοι. Βέβαια, όπως συμβαίνει με κάθε πράγμα, έτσι και με τους νάνους, υπάρχουν και οι καλοί, αλλά υπάρχουν και οι κακοί της ιστορίας… Οι γενικόλογοι χαρακτηρισμοί δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από ρατσιστικές δηλώσεις, όμως αν κάνεις τον κόπο και γνωρίσεις τον κάθε νάνο ξεχωριστά, τότε σίγουρα θα διαπιστώσεις ότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι κακοί.
Ο αυξημένος τους αριθμούς στο δάσος του λευκού ελαφιού δίκαια θα σε κάνει να διαπιστώσεις ότι ίσως τελικά το κακό να έχει υπερτερήσει του καλού και όχι άδικα. Όμως, πέρα από το ότι είναι κακοί και παράξενοοι, κανένας δε θα μπορούσε να χαρακτηρίσει αυτά τα πλάσματα ως δολοφόνους. Κανένας δε θα μπορούσε να ρίξει πάνω τους την ευθύνη για τα νόστιμα πτώματα της χορταρένιας πεδιάδας. Κανένας, πέρα από τον κύριο Τιγκλ Πιτ Ταγκλ.
Τα μαλλιά του ήταν αχτένιστα για μέρες και οι κόρες των ματιών του έμοιαζαν περισσότερο με σταφίδες παρά με οτιδήποτε άλλο. Ωστόσο, η μορφή του συνέχιζε να εκπέμπει σε μία γαλήνια και ειρηνική συχνότητα. Η μακριά κάτασπρη γενειάδα του ήταν αφημένη στο πλάι του βιβλίου που διάβαζε με προσοχή 5 ολόκληρες μέρες τώρα, ενώ στο άλλο πλάι στεκόταν ακίνητο, ξαπλωμένο πάνω στο ξύλινο γραφείο το αριστερό του χέρι. Η μόνη κίνηση που θα παρατηρούσες να συμβαίνει ήταν η κίνηση των ματιών του και το μηχανικό γύρισμα της σελίδας με το δεξί του χέρι.
«Νομίζω ότι είναι ναρκωμένος» παρατήρησε η κυρία Στέφανι Ελντερθαν, η σπιτονοικοκυρά, ενώ άνοιξε λίγο ακόμη την πόρτα, ώστε να αφήσει τη φιγούρα του ηλικιωμένου μάγου να γίνει ορατή από τους δύο ξένους.
«Είναι έτσι πολλές μέρες;» ρώτησε ο ψηλός άντρας με το κουστούμι και το ψηλό καπέλο.
«Ναι, είναι έτσι πολλές μέρες;» επανέλαβε την ερώτηση ο κοντόχοντρος συνοδός του, ο οποίος δε φαινόταν να μπορεί να κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να κοιτά συνεχώς το φίλο του και να ξεστομίζει σαν παπαγάλος ό,τι είχαν ακούσει τα πεταχτά αυτιά του.
«Δεν είμαι σίγουρη ότι θα ήθελε ο κύριός μου να σας δώσω περισσότερες πληροφορίες» συνέχισε διστακτικά η κυρία Στέφανι Έλντερθεν, αρχίζοντας να αμφιβάλει για το αν ήταν σωστό να ανοίξει την πόρτα σε αυτούς τους δύο περίεργους τύπους.
«Άφησε τους κυρίους να μπουν» ακούστηκε η φωνή του Τιγκλ Πιτ Ταγκλ από το βάθος. Το ξάφνιασμα από εκείνο το άκουσμα ήταν τόσο μεγάλο που τα μάτια της σπιτονοικοκυράς άνοιξαν διάπλατα, ενώ ταυτόχρονα ολόκληρο το κορμί της στράφηκε απότομα προς το μέρος του, λες και ήθελε να αναζητήσει κάποιο ζωντανό νεκρό που μόλις είχε γυρίσει από τον σκοτεινό κόσμου του Άδη και της ανυπαρξίας. Τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα αποσβολωμένη, δίχως να μπορεί να κάνει τίποτα.
«Εμπρός λοιπόν. Τί περιμένεις;» Ρώτησε ξανά ο αινιγματικός ηλικιωμένος υψώνοντας τον τόνο της φωνής του.
«Να με συγχωρείς αφέντη μου. Περάστε, περάστε. Τί θα θέλατε να σας σερβίρω;» είπε ανοίγοντας την πόρτα διάπλατα στους ξενοφερμένους.
«Άφησέ μας μόνους» είπε κοφτά ο κύριος Τίγκλ Πιτ Ταγκλ έχοντας καρφώσει με τα μάτια του τους δύο ξένους, κοιτώντας εξονυχιστικά από την κορυφή ως τα νύχια μία τον έναν και μία τον άλλο.
Οι δύο τύποι προχώρησαν με βήμα αργό και αβέβαιο προς το εσωτερικό του δωματίου. Τώρα φαινόταν σαν είχαν φτάσει εκεί παρά τη θέλησή τους. Λες και παρά την αρχική επιμονή που είχαν δείξει με την σπιτονυκοκοιρά, τώρα το είχαν μετανιώσει και ήθελαν να φύγουν. Μέσα στο δωμάτιο επικρατούσε απόλυτη σιγαλιά, ενώ μέσα από κάποιο ντουλάπι ακουγόταν το τραγούδι κάπιου ξεχασμένου μουσικού κουτιού. Ρυθμός αργός και μελωδία ασυνήθιστη. Σε έκανε να νοσταλγείς τα παιδικά σου χρόνια σε ένα μοτίβο λύπης, χαμού, απώλειας. Θα μπορούσε να είναι η ίδια μουσική που συνοδεύει κάθε ξεχωριστό μας εφιάλτη. Το πόμολο γύρισε δύο φορές πάνω στην πόρτα, χωρίς να το αγγίξει κανείς.
«Η κυρία Έλντερθεν έφυγε. Μπορείτε να μιλήσετε ελεύθερα» είπε ο κύριος Τιγκλ Πιτ Ταγκλ γνέφοντας προς το χερούλι της πόρτας που μόλις είχε γυρίσει. «Απ’ έξω είναι αθόρυβο, αλλά δε γνωρίζει ότι ο ήχος του γυρίσματός του από μέσα είναι αρκετά έντονος. Επίτηδες δεν τον έχω λαδώσει, για να καταλαβαίνω πότε φεύγει, χωρίς η ίδια να το γνωρίζει. Της αρέσει να κρυφακούει, αλλά δε το θεωρώ ούτε ευγενικό, μα ούτε και κομψό να της κάνω παρατήρηση.» Τα μάτια του έπεσαν πάνω στον κοντόχοντρο τύπο, ο οποίος είχε αρχίσει εμφανώς να ιδρώνει παράλογα. «Μην ανησυχείτε, μπορείτε ακόμη να φύγετε. Αν ήθελα να σας κάνω κακό, θα το είχα κάνει ήδη. Άλλωστε εσείς με ζητήσατε και τώρα αν δε σας πειράζει, πείτε μου γρήγορα τί ζητάτε, διότι έχω πολύ σοβαρές υποχρεώσεις που εκκρεμούν.»
«Θέλαμε να μάθουμε για…» άρχισε να λέει ο ψιλόλιγνος άντρας με τρεμάμενη φωνή. Παύση. Το κριμένο μουσικό κουτί άρχισε να παίζει πάλι μόνο του, χωρίς να το έχει κουρδίσει κανένα ορατό χέρι. «Θέλαμε να μάθουμε για… τα νόστιμα πτώματα…» συνέχισε ο άγνωστος καταπίνοντας στο τέλος της πρότασής τους μία μεγάλη μπάλα από σάλιο.
«Θα θέλατε να μιλήσουμε για να νόστιμα πτώματα ή μήπως θέλατε να με κατηγορήσετε για αυτό» οι παλάμες του καθηγητή ακούμπησαν του γραφείο, οι αγκώνες πετάχτηκαν ψηλά ενώ το κορμί του έγειρε προς το μέρος των δύο παράξενων κυρίων «κύριε Νελντ, κύριε υπαστυνόμε?» ρώτησε χωρίς να τραβήξει το βλέμμα του από πάνω τους.
«Όλα οδηγούν σε εσάς» απάντησε με αποφασιστική φωνή ο κοντόχοντρος τύπος προχωρώντας ένα βήμα μπροστά. «Το όνομά μου είναι Σερ Κρόστον και δεν υπάρχει ούτε ένα πτώμα που να μην έχει πάνω τα δικά σας δακτυλικά αποτυπώματα»
«Είναι τουλάχιστον νόστημα?» ρώτησε με μπόλικη δόση ειρωνείας ανακατεμένη με ένα σατανικό χαμόγελο.
«Σας παρακαλώ κύριε ακολουθήστε μας, αλλιώς…» είπε και τράβηξε το παλτό του αφήνοντας να φανεί ένα γυαλιστερό πιστόλι.
«Δεν έχω τίποτα με τους νάνους. Άλλωστε, βρισκόμουν στο δωμάτιό μου για πολλές μέρες»
«Οι σφαίρες είναι από ασήμι» πρόσθεσε ο Σερ Κρόστον τραβώντας με αργό ρυθμό το περίτεχνο πιστόλι από τη θέση του.
Ο καθηγητής τράβηξε τα χείλη του, θέλοντας να αφήσει ένα ακόμη ειρωνικό χαμόγελο, όμως πριν προλάβει να το απλώσει πάνω στο πρόσωπό του, έσβησε πίσω από τα λόγια του ψιλόλιγνου άντρα:
«Ξέρουμε πολύ καλά ότι το σώμα σας, δεν ακολουθεί πάντα το πνεύμα σας…» είπε βγάζοντας και ο ίδιος ένα όμοιο πιστόλι από την κάπα του και σημαδεύοντας με αυτό τον καθηγητή κατευθείαν στο κεφάλι.
Ο κύριος Τιγκλ Πιτ Ταγκλ άφησε ένα συγκρατημένο γέλιο να βγει από το στόμα του. «Να φανταστώ ότι με περιμένει και κελί με σκόρδα?» άφησε έναν αναστεναγμό να βγει από το στόμα του, λες και είχε απογοητευτεί από κάτι. «Ακούς εκεί! Ασημένιες σφαίρες! Ελπίζω τουλάχιστον η διοίκηση της αστυνομίας να μη πιστεύει Σκοτλαντ Γιαρντ να μην πιστεύει σε αυτές τις δεισιδαιμονίες»
«Έχεις γίνει ορατός σε τρία σημεία ταυτόχρονα. Υπάρχουν φωτογραφίες»
«Κρίμα που οι ημερομηνίες των συνεδρίων συνέπιπταν. Δε θα μπορούσα να χάσω κάποιο από τα τρία. Επίσης, δεν είμαι καλός στο να διαλέγω. Αλλά, ακόμη και έτσι, τί σας κάνει να πιστεύετε ότι δε μπορώ να εξαφανιστώ εδώ και τώρα?»
Ο Σερ Κρόστον όπλισε το πιστόλι του αφήνοντας τον κόκορα του όπλο να ηχήσει προειδοποιητικά. «Τα πνεύματα μπορεί, το σώμα σου όμως είναι βιδωμένο σε αυτή τη καρέκλα. Δεν είσαι μάγος Τιγκλ Πιτ Ταγκλ. Ένας ανάπηρος τρελαμένος επιστήμονας είσαι και ποιός ξέρει πόσες φορές έχεις πουλήσει την ψυχή σου και σε ποιους!»
Ο κύριος Τιγκλ Πιτ Ταγκλ έσπρωξε τις ρόδες της καρέκλας του προς το μέρος τους και τέντωσε τα χέρια του μπροστά, αφήνοντάς τους να τα περάσουν μέσα σε αλυσίδες. «Τουλάχιστον ήταν νόστιμα?» ρώτησε και πάλι καταφέρνοντας να κερδίσει ένα γερό χαστούκι από τον υπαστυνόμο.
«Πάψε ανόητε!»
Εδώ τελειώνει η μικρή ιστορία και τελειώνει απότομα για να προτείνεις εσύ τη συνέχεια...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου