Όταν κυβερνούν τα παιδιά

Μια φορά κι έναν καιρό σε μία  πολύ μακρινή περιοχή που ίσως να είναι τόσο μακρινή που να μην μπορούμε να την πλησιάσουμε με τίποτα, αλλά και τόσο κοντινή που αρκεί απλά μία σκέψη για να φτάσουμε ως εκεί. Όνειρο στο όνειρο γεννιέται παραμύθι και έλα μαζί να φτάσουμε ότι δεν μας έδωσε σήμερα η φύση. Αυτή η χώρα φημιζόταν για το πολύχρωμα τρελομπαλάκια με τα οποία ήταν γεμάτη και για τις τσίχλες που γέμιζαν κάθε μεριά της χώρας αυτής. Ήταν μια χώρα στην οποία κυβερνούσε το καλό, η αισιοδοξία, η αγάπη, η εντιμότητα, η χαρά, η αλήθεια, το φως, το χρώμα και αυτό γιατί οι κυβερνήτες της χώρας αυτής ήταν τα μικρά παιδιά. Τα μικρά παιδιά είχαν φροντίσει να κάνουν τη χώρα τους ένα μικρό παράδεισο. Κάθε μέρα έπαιζαν μεταξύ τους, αλλά και μαζί με τα μικρά ζωάκια. Τα μικρά ζωάκια ήταν τόσο χαριτωμένα! Αχ να βλέπατε το Στάθη το μικρό προβατάκι και το κουνελάκι τη Μαρινέλλα, α και το Τίτο το ευγενικό ελεφαντάκι και φυσικά τα πανέμορφα γατάκια και κουταβάκια. Αχ! τι όμορφα... Είχαν κάτι μάτια... Τέλος πάντων... Σε αυτή τη χώρα, λοιπόν το πιο σημαντικό απ όλα, η πρώτη προτεραιότητα ήταν ... τα παραμύθια. Μάλιστα ήταν τόσο σημαντικά που υπήρχαν οι ιππότες των παραμυθιών, που τα προστάτευαν με γενναιότητα, τόλμη και ανδρεία. Ξέρετε... ήταν πολύ σημαντικό να προστατευτούν τα παραμύθια γιατί η ίδια η χώρα για την οποία μιλάμε ήταν μέσα σε ένα παραμύθι που αν κάποια μέρα χανόταν από τα στόματα των γιαγιάδων ή κατέληγε δε κάποιο ράφι με ξεχασμένα βιβλία τότε... τότε θα χανόταν για πάντα αυτός ο όμορφος κόσμος. Έτσι οι ιππότες κάθε μέρα ψιθύριζαν όμορφα παραμύθια ώστε να μη ξεχαστούν ποτέ. Ανάμεσα στους ιππότες υπήρχε και ένας ιππότης με μεγάλη άσπρη παχιά γενειάδα. Ήταν ο μεγαλύτερος σε ηλικία, κρατούσε πάντα το θρυλικό κοντάρι του, με το οποίο είχε τρυπήσει κάποτε το κακό δράκο του παραμυθιού, και ήξερε να λέει τα ομορφότερα παραμύθια. Παραμύθια γεμάτα σοφία και ζωή. Οι καλοί ιππότες προστάτευαν τα παραμύθια από τα κακά ξωτικά που τα έλεγαν λήθη, ανεμελιά, βαρεμάρα, τεμπελιά, και χρόνο. Αυτά τα ξωτικά είχαν βάλει στόχο στη ζωή τους να κάνουν τα παραμύθια να ξεχαστούν και έτσι κάποια μέρα να χαθούν μαζί με τα παραμύθια και όλες οι πανέμορφες χώρες των παραμυθιών, αλλά και όλα αυτά τα υπέροχα - έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα -. Τα παιδιά ανησυχούσαν πάρα πολύ για το παραμύθι στο οποίο ζούσαν και μπορούσε να χαθεί μαζί με αυτά αλλά και για όλα τα άλλα παραμύθια. Έτσι αποφάσισαν να συγκεντρωθούν και να πάρουν μια απόφαση για το τι έπρεπε να κάνουν. Κάθισαν σε ένα στρογγυλό τραπέζι που ήταν γεμάτο λουλούδια και τσίχλες σοφίας και αφού έβαλαν στο στόμα τους από μια χούφτα τσίχλας άρχισαν να σκέπτονται. Τελικά αποφάσισαν ότι το πιο σωστό ήταν να ρωτήσουν το σοφό ιππότη με την παχιά άσπρη γενειάδα. Όταν το ρώτησαν αυτός τους είπε να πουν ένα παραμύθι στα κακά ξωτικά. Έτσι κι έκαναν. Τα ξωτικά δεν είχαν ξανακούσει παραμύθι και μόλις άκουσαν αυτό μαγεύτηκαν τόσο πολύ που όχι μόνο σταμάτησαν να προσπαθούν να καταστρέψουν τα παραμύθια, αλλά θέλησαν να κάνουν και αυτοί ένα παραμύθι για να ζήσουν μέσα σε αυτό . Έτσι έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα.