Το λευκό κουτί

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα μέρος υπήρχε ένα χωριό που δεν είχε ούτε ένα σπίτι. Κοντά σε αυτό το χωριό υπήρχε ένα δάσος που δεν είχε ούτε ένα δάσος και ένα ποτάμι που δεν είχε ούτε σταγόνα νερό. 

Σε αυτό το χωριό υπήρχε ένα πλούσιος άντρας που του άρεσε να ταξιδεύει με το μεγάλο του καράβι, που δεν είχε μπει ούτε μια φορά σε θάλασσα. Επίσης του άρεσε να κάνει βόλτες με το ποδήλατο του, το οποίο δεν είχε ρόδες. Κάθε μέρα κοιμόταν στο κρεβάτι του, πάνω στο οποίο κανένας δεν είχε καταφέρει να κοιμηθεί, έτρωγε ότι δεν μπορεί να φαγωθεί και έπινε νερό μέσα από το ποτήρι του που δεν είχε πάτο. Ο άνθρωπος αυτός εκτός από πλούσιος ήταν και ένας πάρα πολύ καλός συγγραφέας. Είχε γράψει χιλιάδες βιβλία, αλλά η πένα με την οποία έγραφε δεν είχε σταγόνα μελάνι. Συχνά έπαιρνε τα παλιότερα βιβλία που είχε γράψει για να εμπνευστεί, αλλά έβλεπε ότι όλα τα βιβλία επαναλάμβαναν την ίδια βαρετή ιστορία η οποία είχε ως θέμα της το τίποτα. Συχνά, επειδή ήταν περιβαλλοντικά ευσυνείδητος φύτευε δένδρα για να θυμίζουν ότι κάποτε υπήρξε κάποιος - ο ίδιος - που τα φύτευσε, αλλά αν και άνοιγε μεγάλες λακκούβες δεν έριχνε μέσα σπόρια. Περίμενε να μεγαλώσουν τα δέντρα, μάταια όμως. Το σημαντικότερο στοιχείο αυτού του ανθρώπου ήταν το γεγονός ότι ήθελε να κάνει κάτι στη ζωή του κάτι πολύ σημαντικό. Έτσι ξεκίνησε δίνει λεφτά σε  τόσους πολλούς φτωχούς ανθρώπους που μετά από πολλά χρόνια δεν είχε καταφέρει να δώσει ούτε ένα κέρμα. Όλα αυτά τον έκαναν να κλαίει για μέρες ολόκληρες. Περιφερόταν εδώ και κει σαν τρελός. Έβλεπε τον εαυτό του στον καθρέφτη και τον έφτυνε. Αν τον ρωτούσες ποιος φταίει για όλα αυτά, θα σου απαντούσε εγώ. Αν τον ρωτούσες τι θες, θα σου έλεγε να πεθάνω. Αν του μιλούσες για έναν όμορφο κόσμο θα έκλαιγε ξανά και θα ήθελε να σου τον κλέψει. Αν του έδινες μια ευκαιρία θα στη γύριζε πίσω. Αν του έλεγες ότι ζει σε ένα λευκό κουτί θα σε αγκάλιαζε και με δάκρυα στα μάτια θα σου έλεγε δε φταίω εγώ, αλλά το κουτί. Όταν λοιπόν κατάλαβε ότι ζούσε σε ένα λευκό κουτί χτύπησε με όλη του τη δύναμη το τοίχωμά του και άνοιξε έτσι μία τρύπα. Και μέσα από την τρύπα κοίταξε και είδε πανέμορφα λουλούδια, δέντρα, τον ήλιο, τα χρώματα. Για πρώτη φορά χαμογέλασε τόσο πλατιά που πόνεσαν τα χείλια του.