Το φανάρι της Μαρίας

Μια φορά κι έναν καιρό σε μία πολύ μακρινή χώρα από δω υπήρχε μία περιοχή όπου ο ήλιος ποτέ δεν ανέβαινε στον ουρανό και όλα ήταν σκοτεινά, πολύ σκοτεινά. Ακόμα και το φεγγάρι, ποτέ δεν πλησίαζε αυτή την περιοχή. Έτσι δεν υπήρχαν εκεί μέρες και νύχτες, αλλά μόνο ένα απόλυτο σκοτάδι. Σίγουρα κανένας δεν θα ήθελε να ζει εκεί. Και όμως στην περιοχή αυτή ζούσαν πάρα πολλοί άνθρωποι γιατί αυτή η περιοχή ήταν πολύ πλούσια σε ορυκτά και τα μεταλλεία χρειάζονταν ανθρώπους για να λειτουργήσουν. Σε αυτοί την περιοχή οι άνθρωποι από τη στιγμή που θα γεννιόντουσαν έπαιρναν ένα φανάρι. Το φανάρι αυτό ήταν απαραίτητος για όλους γιατί χωρίς αυτό δεν θα μπορούσαν να δουν τίποτα αφού άλλη πηγή φωτός δεν υπήρχε. Σε κάθε άνθρωπο δινόταν ένας φανάρι για ολόκληρη τη ζωή του. Όλοι πρόσεχαν το φανάρι τους σαν τα μάτια τους γιατί πίστευαν ότι χωρίς αυτό δε θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα.

Σε αυτή την περιοχή ζούσε και ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Μαρία. Η Μαρία ήταν ένα πολύ χαρούμενο παιδί που του άρεσε να παίζει, να τραγουδά, να χορεύει μα πάνω απ’ όλα του άρεσε να ανακαλύπτει τον κόσμο με το φανάρι που της είχαν δώσει. Είχε διανύσει τεράστιες αποστάσεις κρατώντας το φανάρι στα μικρά της χεράκια. Περπατούσε κρατώντας τεντωμένο το χέρι με το φανάρι μπροστά και πλησίαζε κάθε τι της φαινόταν παράξενο ή καινούργιο. Κάτω από το κίτρινο φως του φαναριού είχε ζωγραφίσει στο νου της ολόκληρο τον κόσμο της που… φυσικά ήταν και αυτός κίτρινος όπως κάθε τι άλλο που φώτιζε το φανάρι.

Η Μαρία όπως και τα υπόλοιπα παιδιά της χώρας αυτής έπρεπε να πηγαίνουν στο σχολείο και να κάνουν τα μαθήματά τους. Το σχολείο βρισκόταν στο κέντρο ενός δάσους και ήταν αδύνατο να πας εκεί χωρίς το φως του φαναριού. Πέρα από αυτό το φως κυριαρχούσε το απέραντο σκοτάδι και ο τρομακτικός ήχος του αέρα που κινούσε τα φύλλα των τεράστιων δέντρων. Η Μαρία στο σχολείο, αλλά και στη γειτονιά της έκανε πάντα παρέα με την Δήμητρα. Έλεγε πως ήταν η καλύτερή της φίλη… και δεν είχε άδικο. Η κάθε μία αγαπούσε την άλλη τόσο πολύ που όταν κάποτε η δασκάλα έβαλε τιμωρία στη Μαρία να κάτσει όρθια για όλη τη μέρα κάθισε μαζί της και η Δήμητρα, ενώ μια άλλη φορά όταν η Δήμητρα έσπασε κατά λάθος  ένα ποτήρι η Μαρία είπε πως το έκανε αυτή για να μην τιμωρηθεί η φίλη της.

Κάποια μέρα η Μαρία, όπως και κάθε άλλη μέρα άλλωστε αποφάσισε να πάει για ένα περίπατο. Ακολούθησε τη γνωστή διαδρομή, που συνήθιζε να ακολουθεί και χάζευε τις σκιές που σχημάτιζε το φανάρι της πίσω από τα δέντρα. Κάποια στιγμή παρατήρησε ότι οι σκιές των δέντρων κόβονταν απότομα σε ένα σημείο λες και κοβόταν η γη. Δεν άντεξε στον πειρασμό και αποφάσισε να πλησιάσει. Πλησίασε αρκετά και τελικά διαπίστωσε ότι αυτό που έβλεπε ήταν ένα γκρεμός. Πρώτη φοράς τη ζωή της έβλεπε γκρεμό. Πλησίασε και άλλο και στάθηκε στο χείλος του γκρεμού. Δεν ήξερε πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκανε, θα μπορούσε να είχε πέσει μέσα. Για κάποια στιγμή χάνει την ισορροπία της και αφήνει για πρώτη φορά από τότε που γεννήθηκε το φανάρι της για να κρατηθεί από το βράχο και να μη πέσει μέσα στο γκρεμό. Τότε είδε το πολύτιμο φανάρι της να πέφτει, να πέφτει, να πέφτει στο γκρεμό μέχρι που  χάθηκε για πάντα. Όσο το φανάρι απομακρυνόταν, απομακρυνόταν μαζί και το φως, ενώ το σκοτάδι γινόταν όλο και πιο έντονο, μέχρι που τύλιξε ολότελα τη Μαρία. Η Μαρία άρχισε να φωνάζει βοήθεια, αλλά δεν την άκουγε κανείς ήταν ολομόναχη. Η Μαρία έμεινε ολομόναχη μέχρι που από μακριά είδε να πλησιάζει τε φως ενός φαναριού ήταν η φίλη της που της έψαχνε. Η Δήμητρα άκουσε τις φωνές της Μαρίας και την πλησίασε. Όταν έμαθε ότι έχασε το φανάρι της φώναξε << Και τώρα πώς θα ζεις;>>. <<Είσαι ο μόνος άνθρωπος που δεν έχει φανάρι σε ολόκληρη τη γη>>. Η Μαρία τότε άρχισε να κλαίει ασταμάτητα μέχρι που δεν είχε άλλα δάκρυα για να κλάψει. <<Μη φοβάσαι>> της λέει η Δήμητρα <<το δικό μου φανάρι φτάνει για να βλέπουμε και οι δύο. >>. Πράγματι τις επόμενες μέρες η Μαρία δεν αντιμετώπισε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα. Ήταν πάντα μαζί με τη Δήμητρα και έβλεπε ότι και αυτή από το ίδιο φανάρι. Τα υπόλοιπα παιδιά την πειράζανε γιατί ήταν το μόνο παιδί που δεν είχε το δικό του φως. Η συμπεριφορά των παιδιών έκανε τη Μαρία να στεναχωριέται πάρα πολύ. Της έφτανε που είχε τα δικά της προβλήματα δεν χρειάζονταν και άλλα. Ήθελε να ζει όπως τους άλλους ανθρώπους και όχι να είναι εξαρτημένη από το φανάρι της φίλης της. Ήθελε το δικό της φανάρι.

Παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπιζε η Μαρία αποφάσισε να μην εγκαταλείψει τη προσπάθεια να συνεχίσει φυσιολογικά τη ζωή της. Το κλάμα ίσως να ήταν η πιο εύκολη λύση, αλλά δεν της άρεσε καθόλου, αντίθετα της άρεσε να αγωνίζεται για να κερδίσει αυτό που ήθελε. Αποφάσισε, λοιπόν να προσπαθήσει να μάθει να ζει και χωρίς φανάρι. Κάθε μέρα τα κατάφερνε και καλύτερα και σε λίγο καιρό μπορούσε να πηγαίνει στο σχολείο μόνη της χωρίς καμία βοήθεια. Ήταν πολύ ευχαριστημένη με την πρόοδο που είχε κάνει, όμως και πάλι ένιωθε ότι δεν ήταν ο κόσμος αυτός φτιαγμένος για ανθρώπους χωρίς φανάρια.

Κάποια μέρα ενώ έκανε εξάσκηση απομακρύνθηκε χωρίς να το καταλάβει αρκετά από το σπίτι της και έφτασε ένα στόμιο. Είχε ξαναπάει σε αυτή την περιοχή όταν ήταν πιο μικρή, αλλά είχε φύγει αμέσως από εκεί καθώς υπάρχουν στο στόμιο τεράστιες πινακίδες που λένε απαγορεύεται η είσοδος. Τώρα όμως χωρίς φανάρι δεν μπορούσε να δει τις πινακίδες και συνέχισε να προχωρά. Οι γονείς της δεν ήξεραν για την ύπαρξη αυτού του στομίου. Ακόμα και ο παππούς της, της είχε πει ότι μόνο ο δικός του παππούς ήξερε κάτι για αυτό το στόμιο αλλά ποτέ δεν του είχε πει τίποτα. Όλοι έλεγαν στο τέλος της συζήτησης για αυτό ότι σίγουρα έκρυβε κάτι πολύ κακό. Χωρίς φανάρι η Μαρία όμως δεν κατάλαβε ότι προχωρούσε εδώ και πολύ ώρα μέσα σε αυτό το κακό στόμιο. Προχωρούσε και προχωρούσε, μέχρι που για μεγάλη της έκπληξη κάποια στιγμή είδε από μακριά ένα φως πολύ πιο λαμπερό από το φως του φαναριού που ήξερε. Νόμισε πως ήταν η Δήμητρα και άρχισε να της φωνάζει, αλλά όσο πλησίαζε τόσο καταλάβαινε ότι αυτό ήταν κάτι πολύ πιο διαφορετικό από το φανάρι της Δήμητρας και οποιουδήποτε άλλου. Τελικά βγήκε χωρίς να το καταλάβει από την άλλη μεριά του στομίου και αυτό που αντίκρισε σίγουρα δεν μπορούσε να το περιγράψει με λόγια. Αντίκρισε ένα κόσμο λουσμένο στο φως του ήλιο, γεμάτο με λουλούδια και χρώματα.

Για χρόνια οι Ιδιοκτήτες του εργοστασίου είχαν κλείσει μία ομάδα ανθρώπων σε αυτή τη τεράστια σπηλιά αποκλείοντάς τους από τον υπόλοιπο κόσμο για να μην επιθυμήσουν να φύγουν. Η Μαρία μόλις είχε ανακαλύψει τον πραγματικό κόσμο και όχι μία ψευδαίσθηση κόσμου που ζούσε μέχρι εκείνη τη μέρα αυτή και οι υπόλοιποι άνθρωποι. Η Μαρία παρά την επιθυμία της να παραμείνει σε αυτό τον πανέμορφο κόσμο όπου δε θα χρειάζονταν ποτέ ξανά ένα φανάρι για να δει λίγο πιο πέρα από τη μύτη της κατέβηκε ξανά κάτω στη σπηλιά και εξήγησε σε όλους όσα είχε δει. Σε λίγο καιρό όλοι βγήκαν από τη σπηλιά και αντίκρισαν ότι ακριβώς και η Μαρία. Από τότε και μέχρι σήμερα η Μαρία δεν είναι πια το παράξενο παιδί χωρίς το φανάρι, αλλά ο ήρωας που τους έδειξε το δρόμο της πραγματικής ζωής.